مقایسه‌ی «فرزند کی زودتر خواندن یاد گرفت»، فشاری می‌سازد که کودک، بدون نامش، حسش می‌کند.

درخواست «همون قصه‌ی قبلی» خسته‌کننده به‌نظر می‌رسد؛ اما دقیقاً همان چیزی است که مغزش نیاز دارد.

این پرسش، از همان جنس «چرا آسمان آبی است» است؛ کنجکاوی ساده، نه چیزی نگران‌کننده.

خنده‌ی چند ثانیه‌ای کلاس، برای او می‌تواند ساعت‌ها سنگینی کند.

بدنش وارد بلوغ می‌شود، درحالی‌که هنوز با نیاز ویژه‌ی خودش هم دست‌وپنجه نرم می‌کند؛ دو گذار هم‌زمان.