در جمع والدین، بحث داغ است: «فرزند فلانی از الان تا صد می‌شمارد» یا «بچه‌ی من هنوز تا ده هم بلد نیست.» کودک، همان‌جا کنار ایستاده و این مقایسه‌ها را می‌شنود.

بعد از این گفت‌وگو، در راه خانه، ناگهان می‌پرسد: «مامان، من هم باید تا صد بشمارم؟» سؤالی که تا پیش از آن، برایش هیچ اهمیتی نداشت.

والد، برای اولین‌بار متوجه می‌شود که این رقابت بین بزرگسالان، بی‌صدا وارد ذهن کودکش هم شده.

پیش از شروع رسمی مدرسه، مقایسه‌ی غیررسمی میان والدین درباره‌ی آمادگی فرزندانشان (خواندن، شمارش، زبان)، می‌تواند فشاری روانی برای هر دو طرف -والد و کودک- ایجاد کند؛ فشاری که ریشه‌اش بیشتر در اضطراب اجتماعی والدین است تا در نیاز واقعی کودک.

این رقابت، معمولاً مستقیم به کودک منتقل نمی‌شود؛ اما از طریق لحن نگران والد، مقایسه‌های ناخواسته، یا حتی فشار برای تمرین‌های اضافی «برای عقب‌نماندن»، اثرش را غیرمستقیم به کودک می‌رساند.

این فشار زودهنگام، در سنی که تفاوت‌های طبیعی رشدی هنوز بسیار گسترده است (بعضی کودکان زودتر، بعضی دیرتر آماده می‌شوند)، می‌تواند نتیجه‌ی نادرستی بسازد: کودکی که با سرعت طبیعی خودش در حال رشد است، ممکن است به‌اشتباه «عقب‌افتاده» تلقی شود.

آگاهی والد از منشأ این فشار -که غالباً از مقایسه‌ی اجتماعی خودشان می‌آید، نه از نیاز واقعی کودک- قدم اول برای مدیریت آن است.

این فشار، اگر ادامه پیدا کند، می‌تواند از پیش‌دبستان تا سال‌های ابتدایی هم امتداد یابد؛ برای همین، شناسایی و متوقف‌کردن این الگو از همین ابتدا، اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

پرهیز از بحث درباره‌ی مقایسه‌ی مهارت‌های او با بچه‌های دیگر در حضورش، حتی به‌طور غیرمستقیم، فضای آرام‌تری برایش می‌سازد.

تمرکز بر روند و علاقه‌ی خودش، به‌جای رسیدن به یک استاندارد مقایسه‌ای، رویکرد سالم‌تری است.

فشار پیش از دبستان، اغلب از رقابت پنهان والدین می‌آید، نه از نیاز واقعی کودک.

آگاهی از این منشأ، به محافظت از کودک در برابر فشاری که واقعاً مال او نیست کمک می‌کند.