هم‌زمان با شروع تغییرات بدنی بلوغ، همچنان با چالش‌های یادگیری‌اش هم دست‌وپنجه نرم می‌کند. این دو مسیر، هم‌زمان و روی هم افتاده، فشار مضاعفی ساخته‌اند.

روزهایی که تا چند ماه پیش با ثبات نسبی می‌گذشت، حالا با نوسانات هیجانی تازه و شدیدتر همراه شده؛ معلم و متخصصی که با او کار می‌کنند، هر دو متوجه این تغییر شده‌اند.

خانواده، در تلاش برای فهمیدن این‌که کدام رفتار به کدام مسیر مربوط است، گاهی گیج می‌شوند.

برای بسیاری از نوجوانان، بلوغ به‌تنهایی چالش بزرگی است. برای نوجوانی که هم‌زمان یک نیاز ویژه هم دارد، این گذار با یک لایه‌ی اضافه همراه می‌شود: مدیریت هم‌زمان تغییرات بدنی و هیجانی بلوغ، و ادامه‌ی چالش‌های مرتبط با نیاز ویژه‌اش -که ممکن است هرکدام از این دو، توانایی مقابله با دیگری را هم تحت‌تأثیر قرار دهد.

تغییرات هورمونی بلوغ، می‌توانند روی تنظیم هیجانی، خواب، و حتی تمرکز اثر بگذارند -مسیرهایی که ممکن است از قبل، به‌خاطر نیاز ویژه‌ی نوجوان، شکننده‌تر بوده باشند. این تلاقی، می‌تواند نشانه‌های موجود (بی‌قراری، مشکل تمرکز) را موقتاً تشدید کند، بدون اینکه لزوماً به‌معنای بدترشدن خودِ نیاز ویژه باشد.

علاوه بر این، مسائل هویتی بلوغ (کیستم، بدنم چطور است) برای نوجوانی که از قبل با تفاوت‌های مرتبط با نیاز ویژه‌اش دست‌وپنجه نرم می‌کرده، می‌تواند لایه‌ی پیچیده‌تری پیدا کند.

حمایت مؤثر، نیازمند هماهنگی میان تیم‌های مختلف (متخصص نیاز ویژه، و در صورت نیاز متخصص بلوغ) است، نه برخورد جداگانه و ناهماهنگ با هر مسیر.

این دوره‌ی تلاقی، معمولاً موقتی است؛ با گذر زمان و تثبیت‌شدن تغییرات بلوغ، بسیاری از این نشانه‌های تشدیدشده، به سطح قبلی خودشان بازمی‌گردند.

اطلاع‌دادن به متخصص نیاز ویژه‌ی او درباره‌ی شروع تغییرات بلوغ، به او کمک می‌کند برنامه‌ی حمایتی را متناسب با این مرحله‌ی جدید تنظیم کند.

صبر بیشتر و انتظارات واقع‌بینانه‌تر در این دوره‌ی گذار دوگانه، برای هر دو طرف لازم است.

تلاقی بلوغ و نیاز ویژه، چالشی دوگانه و واقعی برای این نوجوانان است.

هماهنگی میان حوزه‌های مختلف حمایتی، مسیر درست عبور از این دوره‌ی پیچیده‌تر است.