او شاید کامل نفهمد چه خبری پخش شده، اما نگرانی صدای بزرگ‌ترها را کامل حس می‌کند.

این مقاومت هر روزه، وقتی تکرار و پایدار است، بیشتر شبیه اضطراب جدایی است تا لجبازی صبحگاهی.

او هیچ‌وقت نمی‌گوید تنهاست؛ فقط کم‌کم عادت می‌کند که این‌طور باشد.

آنچه در خانه درست شمرده می‌شود، گاهی در مدرسه رنگ دیگری دارد؛ او باید این دو دنیا را با هم جمع کند.

کودکی که یاد گرفته احساس واقعی‌اش را نشان ندهد، هنوز آن احساس را دارد؛ فقط پنهانش می‌کند.