وقتی هیجانش از واژگانش بزرگ‌تر می‌شود، جیغ تنها ابزاری است که در دسترسش می‌ماند.

کاری که تا دیروز بدون غر انجام می‌داد، حالا با هزار بهانه به تعویق می‌افتد.

وقتی می‌پرسد «چرا باید همینو باور کنم؟»، دارد یک مهارت ذهنی تازه را تمرین می‌کند.

درست وقتی تخیلش قوی‌تر می‌شود، تاریکی هم ترسناک‌تر به‌نظر می‌رسد.

هر «فلانی این کارو کرد» شاید فقط یک شکایت نباشد؛ شاید یک تلاش برای دیده‌شدن باشد.