امروز چندین بار آمده تا از خواهرش شکایت کند: «او این‌کارو کرد، آن‌کارو کرد.» بیشتر این شکایت‌ها، چیزهای کوچک و بی‌اهمیتی هستند.

والد خسته می‌شود: «چرا این‌قدر شکایت می‌کند؟» هر بار که والد کمی وقت می‌گذارد و به شکایتش گوش می‌دهد، کودک راضی‌تر به‌نظر می‌رسد؛ حتی اگر خودِ ماجرا حل نشده باشد.

جالب این‌جاست که این شکایت‌ها، بیشتر در روزهایی اتفاق می‌افتند که والد سرش شلوغ‌تر بوده.

در این سن، وقتی کودک راه مستقیم‌تری برای گفتن «به من توجه کن» ندارد، شکایت‌کردن از دیگران می‌تواند یک راه غیرمستقیم برای جلب توجه بزرگسال باشد؛ حتی اگر توجه دریافتی، توجه منفی (سرزنش، توضیح) باشد.

این یعنی محتوای شکایت، گاهی کم‌اهمیت‌تر از خودِ فرصت گفت‌وگویی است که شکایت ایجاد می‌کند.

یکی از اصول رفتاری کلیدی این است که کودک، توجه -حتی توجه منفی مثل سرزنش یا میانجی‌گری در دعوا- را به بی‌توجهی کامل ترجیح می‌دهد. اگر شکایت‌کردن، مطمئن‌ترین راه برای گرفتن توجه بزرگسال باشد، مغز کودک به‌طور طبیعی همان الگو را تکرار می‌کند.

این الگو، معمولاً وقتی شکل می‌گیرد که کودک در لحظات آرام و بدون شکایت، توجه کمتری دریافت می‌کند؛ شکایت، تنها لحظه‌ای می‌شود که او مطمئن است دیده خواهد شد.

شکستن این الگو، نیازمند تغییر جهت توجه است: کاهش (نه حذف) واکنش به شکایت‌های کوچک، همراه با افزایش توجه در لحظات آرام و بدون شکایت.

این الگو، اگر شناسایی و اصلاح نشود، می‌تواند تا سنین بالاتر هم ادامه پیدا کند، فقط در قالب‌های پیچیده‌تر (مثلاً غر زدن مکرر یا ایجاد تنش کوچک برای جلب توجه).

افزایش آگاهانه‌ی توجه در لحظاتی که او آرام و بدون شکایت است (تحسین، گفت‌وگوی کوتاه)، پیام می‌دهد که دیده‌شدن، نیازی به شکایت ندارد.

برای شکایت‌های کم‌اهمیت، پاسخ کوتاه و خنثی («متوجه شدم، ادامه بده بازی‌تو») بدون بحث طولانی، به‌مرور این الگو را کم‌رنگ می‌کند.

شکایت‌های مکرر و کم‌اهمیت، گاهی نه درباره‌ی محتوایشان، بلکه درباره‌ی یک نیاز پنهان به توجه هستند.

افزایش توجه به لحظات آرام، اغلب مؤثرتر از پاسخ به هر شکایت است.