برای بزرگ‌ترها یک شب خوش‌آمد است؛ برای او، شاید سیلی از صدا و چهره‌های زیاد.

این سردرگمی، نشانه‌ی از‌دست‌دادن خودش نیست؛ آغاز ساختن یک هویت تازه‌تر است.

مغز او، همان‌جا در خواب، مشغول پردازش تجربه‌های روزانه‌اش است.

یک نقاشی خوب یا یک آواز قشنگ، هنوز مسیر آینده‌اش را تعیین نمی‌کند.

مقاومتش، کمتر درباره‌ی اسباب‌بازی‌ها و بیشتر درباره‌ی این است که این پایان بازی، دستور کیست.