نقاشی‌اش نسبت به بچه‌های هم‌سنش پیشرفته‌تر است. اطرافیان زود می‌گویند: «این حتماً می‌شود نقاش!» خانواده هم شروع می‌کنند تمام فعالیت‌هایش را حول همین یک استعداد سازمان‌دهی کنند.

اما کودک، هنوز فقط پنج‌ساله است و هزار علاقه‌ی دیگر هم دارد که کمتر دیده می‌شوند؛ علاقه به موسیقی، به دویدن، به ساختن برج از مکعب.

هر بار که می‌خواهد یکی از این علاقه‌های دیگر را امتحان کند، جمله‌ی «تو که نقاشی‌ات خوبه، همون رو ادامه بده» را می‌شنود.

در این سن، تفاوت‌های فردی در مهارت‌ها (نقاشی، موسیقی، ورزش) طبیعی و گسترده است؛ اما این تفاوت‌ها، هنوز پیش‌بینی‌کننده‌ی قابل‌اعتمادی برای استعداد بلندمدت نیستند.

برچسب‌زدن زودهنگام («او نقاش است»، «او ورزشکار است») می‌تواند ناخواسته، فضای کاوش او در سایر حوزه‌ها را محدود کند.

رشد شناختی و مهارتی در این سن، هنوز بسیار انعطاف‌پذیر و در حال شکل‌گیری است؛ آنچه امروز یک «استعداد برجسته» به‌نظر می‌رسد، می‌تواند نتیجه‌ی زودرس‌بودن رشد در یک حوزه‌ی خاص باشد، نه لزوماً یک مسیر ثابت بلندمدت.

وقتی خانواده و اطرافیان، بر اساس یک نشانه‌ی زودهنگام، منابع توجه و فرصت را عمدتاً حول یک حوزه متمرکز کنند، کودک ممکن است فرصت کمتری برای کشف علایق و توانایی‌های دیگرش پیدا کند؛ حوزه‌هایی که شاید در بلندمدت، برایش معنادارتر یا لذت‌بخش‌تر باشند.

این به‌معنای نادیده‌گرفتن نشانه‌های اولیه‌ی استعداد نیست؛ بلکه به‌معنای نگه‌داشتن فضای کاوش باز، به‌جای بستن زودهنگام مسیر، است.

پژوهش‌های مربوط به رشد استعداد نشان می‌دهند بسیاری از افرادی که در بزرگسالی در یک حوزه‌ی خاص برجسته شده‌اند، در کودکی مسیر خطی و از‌پیش‌مشخصی نداشته‌اند؛ بلکه از دلِ یک دوره‌ی طولانی کاوش و امتحان‌کردن حوزه‌های مختلف، مسیر نهایی‌شان شکل گرفته است.

به‌جای سرمایه‌گذاری کامل روی یک حوزه‌ی خاص، فرصت‌های متنوعی برای کاوش (کلاس‌های کوتاه‌مدت، فعالیت‌های متفاوت) در دسترسش بگذارید.

تحسین تلاش و لذت او از هر فعالیت -نه فقط مهارتش در یک حوزه‌ی خاص- فضای کاوش را برایش باز نگه می‌دارد.

یک نشانه‌ی زودهنگام از استعداد، هنوز داستان کامل کودک را نمی‌گوید.

نگه‌داشتن فضای کاوش باز، بیشتر از تخصصی‌کردن زودهنگام، به او کمک می‌کند مسیر واقعی خودش را پیدا کند.