هر بار که از یک موقعیت اجتماعی اجتناب می‌کند، این اجتناب برای دفعه‌ی بعد راحت‌تر می‌شود.

عجله برای باسوادکردن زودهنگام، می‌تواند مسیر طبیعی آمادگی مغز را نادیده بگیرد.

تصمیم‌گیری درباره‌ی آینده‌ی شغلی، نیازمند نوعی تفکر انتزاعی است که مغزش هنوز کامل نساخته.

اراده‌اش از توانایی حرکتی‌اش جلوتر است؛ همین فاصله، منبع بسیاری از ناکامی‌های روزمره‌اش است.

اولین‌بارهاست که او با یک مرجع بیرون از خانواده روبه‌رو می‌شود؛ نحوه‌ی برخورد این مرجع، اثری عمیق دارد.