با قاطعیت می‌گوید «خودم می‌پوشم!» و اجازه نمی‌دهد کمکش کنند. اما دکمه‌های لباس، برای انگشتان کوچکش هنوز سخت‌اند؛ بعد از چند تلاش ناموفق، با عصبانیت لباس را پرت می‌کند.

چند دقیقه بعد، آرام‌تر، دوباره همان لباس را برمی‌دارد و از نو تلاش می‌کند؛ گویی خودش هم نمی‌تواند از این میل به استقلال دست بکشد، حتی وقتی می‌داند احتمال شکست دوباره وجود دارد.

این چرخه‌ی تلاش-ناکامی-تلاش دوباره، تقریباً هر روز، حداقل یک‌بار، در کارهای مختلف تکرار می‌شود.

در سه‌چهارسالگی، اراده و میل به استقلال («خودم انجامش می‌دهم»)، اغلب سریع‌تر از رشد مهارت‌های حرکتی ظریف لازم برای انجام آن کار (بستن دکمه، بستن بند کفش) رشد می‌کند. این فاصله میان خواستن و توانستن، منبع بسیاری از ناکامی‌های شدید و ناگهانی این سن است.

مهارت‌های حرکتی ظریف (هماهنگی دقیق انگشتان) مسیر رشدی تدریجی و کندتری نسبت به رشد اراده و میل به استقلال دارند. کودک، از نظر شناختی، کاملاً می‌فهمد چه می‌خواهد انجام دهد؛ اما بدنش هنوز ابزار کامل برای اجرای دقیق آن را نساخته.

این ترکیب -اراده‌ی بالا و توانایی حرکتی محدود- می‌تواند منبع ناکامی‌های تکراری و شدید باشد، مگر اینکه بزرگسال راهی برای حفظ حس استقلال او پیدا کند بدون اینکه او را در برابر شکست تکراری کامل رها کند.

طراحی محیط و ابزار (مثل لباس‌های با بستن ساده‌تر) می‌تواند این فاصله را کوچک‌تر کند، بدون اینکه از او بخواهد کاملاً از تلاش مستقل دست بکشد.

این فاصله، طی چند ماه، با رشد طبیعی مهارت‌های حرکتی ظریف، به‌تدریج کوچک‌تر می‌شود؛ همان کاری که امروز غیرممکن به‌نظر می‌رسد، شاید تا شش‌ماه دیگر، کاملاً ساده شده باشد.

انتخاب لباس‌ها و کفش‌هایی با بستن ساده‌تر (زیپ، چسب به‌جای دکمه یا بند)، فاصله میان اراده و توانایی او را کاهش می‌دهد و فرصت‌های موفقیت واقعی بیشتری می‌سازد.

صبر در برابر تلاش‌های کند و ناقص، بدون دخالت زودهنگام، به رشد تدریجی مهارت حرکتی‌اش کمک می‌کند.

فاصله میان خواستن و توانستن در این سن، طبیعی و موقتی است.

تطبیق محیط، به‌جای فشار یا دخالت کامل، به او فرصت می‌دهد این فاصله را با موفقیت‌های کوچک پر کند.