مدرسه از او خواسته برای انتخاب گرایش آینده فکر کند. جلوی فرم می‌نشیند، گیج و مردد؛ نمی‌داند این تصمیم دقیقاً یعنی چه برای بقیه‌ی زندگی‌اش.

شب قبل از تحویل فرم، چند بار نظرش را عوض می‌کند؛ صبح یک گرایش را انتخاب می‌کند، عصر پشیمان می‌شود و گرایش دیگری را می‌خواهد.

والدینش هم، در تلاش برای کمک، گزینه‌های متفاوتی پیشنهاد می‌دهند؛ اما هیچ‌کدام مطمئن نیستند کدام انتخاب واقعاً درست است.

تصمیم‌گیری معنادار درباره‌ی مسیر شغلی، نیازمند توانایی تصور آینده‌ی دور، سنجش پیامدهای بلندمدت، و مقایسه‌ی انتزاعی گزینه‌های نامشخص است؛ توانایی‌هایی که در قشر پیش‌پیشانی مغز شکل می‌گیرند و در ده‌دوازده‌سالگی هنوز به بلوغ کامل نرسیده‌اند.

پژوهش‌های علوم اعصاب رشدی نشان می‌دهند که توانایی برنامه‌ریزی بلندمدت و انتزاعی -مهارت اصلی لازم برای یک تصمیم شغلی معنادار- تا اواسط یا اواخر نوجوانی به بلوغ نسبی می‌رسد؛ یعنی سال‌ها بعد از سنی که بسیاری از نظام‌های آموزشی از کودک می‌خواهند اولین قدم‌های این تصمیم را بردارد.

این ناهماهنگی، یعنی تصمیمی که در این سن گرفته می‌شود، اغلب بیشتر بازتاب فشار بیرونی (خواسته‌ی خانواده، ساختار مدرسه) است تا یک انتخاب آگاهانه و درونی؛ و می‌تواند در سال‌های بعد نیاز به بازنگری جدی داشته باشد.

این واقعیت شناختی، دلیلی برای نگاه‌کردن به این تصمیمات زودهنگام به‌عنوان مسیرهای اکتشافی و قابل‌تغییر است، نه تعهدهای نهایی و قطعی.

بسیاری از نظام‌های آموزشی موفق دنیا، به همین دلیل، مسیرهای تغییر و انتقال میان گرایش‌ها را در سال‌های بعدی باز نگه می‌دارند؛ آگاهی از وجود این مسیرهای بازگشت، خودش می‌تواند اضطراب کودک را کم کند.

اجتناب از انتقال این پیام که این انتخاب، سرنوشت نهایی او را تعیین می‌کند، فشار غیرضروری را از دوش او برمی‌دارد.

تشویق به کاوش مداوم علایق، حتی بعد از این انتخاب اولیه، به او یادآوری می‌کند که درها هنوز باز هستند.

فشار برای تصمیم‌گیری شغلی در این سن، با ظرفیت شناختی واقعی کودک هماهنگ نیست.

نگاه به این تصمیمات به‌عنوان کاوش، نه تعهد قطعی، فشار غیرضروری را از دوش او برمی‌دارد.