عکسی که با محبت منتشر می‌شود، دارد بخشی از داستان زندگی او را بدون اجازه‌اش می‌سازد.

نه کبودی دارد، نه صدای بلند؛ فقط یک تلفن ساکت و کودکی که کم‌کم عقب می‌کشد.

این اتفاق، انتخاب او نیست؛ نتیجه‌ی رشدی است که هنوز کامل نشده.

کسالت، احساسی است که او هنوز یاد نگرفته چطور بدون یک صفحه پر کند.

این پنهان‌کاری، همیشه نشانه‌ی خطر نیست؛ گاهی فقط نیاز تازه‌ای به حریم خصوصی است.