تغییرات بلوغ در او، زودتر از اکثر هم‌سالانش شروع شده. در خانه، کسی هنوز مستقیم درباره‌اش صحبت نکرده؛ او با این تغییرات، تنها مانده.

در مدرسه، وقتی متوجه می‌شود تنها کسی است که این تغییرات را دارد، گاهی خودش را از بقیه پنهان می‌کند؛ لباس گشادتر می‌پوشد، کمتر در فعالیت‌های بدنی مشترک شرکت می‌کند.

این سکوت خانوادگی، جای خالی‌اش را با حدس‌های خودش پر کرده؛ حدس‌هایی که گاهی نگران‌کننده‌تر از واقعیت‌اند.

وقتی خانواده از گفت‌وگوی مستقیم درباره‌ی بلوغ زودرس اجتناب می‌کند -حتی از سر خجالت یا ندانستن چطور شروع کنند- کودک این سکوت را به‌عنوان نشانه‌ای از «این موضوع شرم‌آور است» تفسیر می‌کند؛ نه به‌عنوان بی‌اهمیتی موضوع.

پژوهش‌های رشد نشان می‌دهند که کودکانی که بلوغ زودرس را تجربه می‌کنند و خانواده‌شان با آن‌ها آشکارا و حمایتگرانه گفت‌وگو می‌کند، عزت‌نفس بالاتر و اضطراب کمتری نسبت به کسانی دارند که این موضوع در سکوت خانوادگی باقی مانده.

این گفت‌وگو، باید هم بعد پزشکی (این تغییرات طبیعی هستند، حتی اگر زودتر شروع شده باشند) و هم بعد هیجانی (طبیعی است که نسبت به این زودرسی احساسات متفاوتی داشته باشی) را پوشش دهد.

نکته‌ی مهم دیگر، توجه به این است که بلوغ زودرس، می‌تواند فاصله‌ی رشد جسمی و رشد هیجانی/شناختی را بیشتر کند؛ بدنی که بزرگ‌تر به‌نظر می‌رسد، الزاماً با ذهنی که هم‌سطح آن رشد کرده باشد، همراه نیست. این فاصله، خودش نیاز به توجه ویژه دارد.

مشورت با پزشک متخصص، برای اطمینان از سلامت روند رشد، در کنار گفت‌وگوی مداوم و صادقانه درباره‌ی احساساتش نسبت به این زودرسی، هر دو لازم‌اند.

یادآوری اینکه او هنوز همان کودک قبلی‌اش است، فقط بدنش زودتر در حال تغییر است، به کاهش فاصله‌ی حس‌شده میان بدن و ذهنش کمک می‌کند.

بلوغ زودرس، نیازمند گفت‌وگوی زودهنگام و شفاف است، نه سکوت خانوادگی.

این شفافیت، مؤثرترین محافظت در برابر شرم بی‌جایی است که می‌تواند حول این تجربه شکل بگیرد.