پیش از اینکه حتی سعی کند بندهای کفشش را ببندد، می‌گوید: «نمی‌تونم، تو انجامش بده.» این جمله، حتی قبل از یک تلاش واقعی، گفته می‌شود.

این الگو، محدود به بستن کفش نیست؛ در بسیاری از کارهای تازه (پوشیدن یک لباس جدید، بازکردن یک بسته)، همین جمله، پیش از هر تلاشی، اولین واکنش او است.

جالب این‌جاست که وقتی کسی کاری را برایش شروع می‌کند (مثلاً اولین دکمه را باز می‌کند)، خودش بقیه‌ی مسیر را با اطمینان بیشتری ادامه می‌دهد.

در سه‌چهارسالگی، این «نمی‌تونم» زودهنگام، اغلب از تجربه‌های قبلی ناکامی (بدون فرصت کافی برای تلاش دوباره) یا از دیدن بزرگسالی که سریع کار را به‌جایش انجام داده، شکل می‌گیرد؛ کودک یاد گرفته که گفتن این جمله، سریع‌تر به نتیجه (کمک‌گرفتن) می‌رسد تا تلاش‌کردن.

اگر تجربه‌ی تکراری کودک این باشد که هر بار با یک کار کمی سخت روبه‌رو می‌شود، سریعاً بزرگسال وارد می‌شود و کار را کامل انجام می‌دهد، مغزش یاد می‌گیرد که مسیر «نمی‌تونم → کمک فوری» کارآمدتر از مسیر «تلاش → شاید موفقیت، شاید شکست» است.

این الگو، اگر تثبیت شود، می‌تواند به یک اجتناب کلی از چالش‌های تازه در سال‌های بعد تبدیل شود. شکستن این الگو، نیازمند مقاومت آگاهانه‌ی بزرگسال در برابر میل طبیعی به کمک فوری است.

این الگو، اگر از همین سنین اصلاح شود، مانع شکل‌گیری یک باور عمیق‌تر و پایدارتر درباره‌ی ناتوانی خود می‌شود؛ باوری که در سنین بالاتر، سخت‌تر قابل‌تغییر خواهد بود.

تحسین شروع‌کردن، حتی اگر نتیجه ناقص باشد («دیدم امتحان کردی، همین عالی است»)، ارزش تلاش را بالاتر از ارزش موفقیت فوری قرار می‌دهد.

کمک تدریجی (نه کامل) -مثل نگه‌داشتن یک طرف بند کفش درحالی‌که او طرف دیگر را می‌بندد- فرصت تجربه‌ی موفقیت جزئی را حفظ می‌کند.

«نمی‌تونم» زودهنگام، اغلب الگویی آموخته‌شده است، نه واقعیتی درباره‌ی توانایی او.

مقاومت آگاهانه در برابر کمک فوری، فرصت واقعی برای یادگیری این توانایی را حفظ می‌کند.