چند هفته است فقط مادر را می‌خواهد؛ برای خواب، برای غذا، برای همه‌چیز. پدر که تلاش می‌کند کمک کند، با گریه و پس‌زدن روبه‌رو می‌شود.

این پس‌زدن، گاهی حتی برای پدر دردناک است؛ او که تا چند هفته پیش، بازیگوش‌ترین همبازی کودکش بود، حالا حتی برای در آغوش‌گرفتنش هم اجازه ندارد.

با این‌حال، در لحظاتی که مادر واقعاً در دسترس نیست، همین کودک، بعد از کمی مقاومت، پدرش را هم می‌پذیرد.

در این سن، کودکان اغلب دوره‌های کوتاه و شدیدی از ترجیح یک والد خاص را تجربه می‌کنند؛ این پدیده، بخشی طبیعی از نوسانات دلبستگی این سن است و معمولاً به‌خودی‌خود و در طول چند هفته کاهش می‌یابد.

کودکان خردسال، معمولاً به چند فرد دلبستگی دارند، اما شدت این دلبستگی نسبت به هرکدام، می‌تواند در طول زمان نوسان داشته باشد؛ گاهی به‌خاطر یک تغییر جزئی (مثلاً یک والد چند روز کمتر در دسترس بوده)، گاهی بدون دلیل مشخص.

این نوسان، تا زمانی که موقتی باشد و والد پس‌زده‌شده همچنان در زندگی روزمره‌ی کودک حضور فعال داشته باشد، نگران‌کننده نیست. حفظ حضور آرام و بدون فشار از سوی والد پس‌زده‌شده (به‌جای عقب‌کشیدن کامل یا اصرار زیاد) معمولاً سریع‌ترین راه بازگشت به تعادل است.

تلاش برای اجبار کودک به پذیرفتن والد دیگر در همین لحظه، اغلب مقاومت را افزایش می‌دهد.

این الگو، اغلب چند بار در طول سال‌های خردسالی تکرار می‌شود، هر بار با والد متفاوتی؛ برای همین بهتر است هیچ‌کدام از والدین این را قضاوتی درباره‌ی رابطه‌ی خودشان با کودک تلقی نکنند.

برای والد ترجیح‌داده‌نشده، مهم است این پس‌زدن را شخصی تلقی نکند؛ این یک مرحله‌ی گذرا و رایج در رشد کودک است.

حفظ روال‌های ساده و مثبت (حتی کوتاه) با کودک، بدون اصرار برای نزدیکی بیشتر از آنچه او در این لحظه راحت است، رابطه را برای بازگشت طبیعی آماده نگه می‌دارد.

ترجیح شدید و موقتی یک والد در این سن، بخشی طبیعی از نوسانات دلبستگی کودک خردسال است.

صبر و حضور آرام، بدون فشار، سریع‌ترین راه بازگشت به تعادل است.