از صبح تا شب، در حرکت مداوم است؛ می‌دود، می‌پرد، از این فعالیت به آن فعالیت می‌رود. والدین خسته‌اند و نمی‌دانند این‌همه انرژی طبیعی است یا نه.

با این‌حال، وقتی یک کتاب مصور موردعلاقه‌اش را برایش می‌خوانند، همین کودک، برای چند دقیقه‌ی کامل، آرام و متمرکز می‌نشیند؛ انگار وقتی چیزی واقعاً جذابش می‌کند، توانایی توقف را هم دارد.

این تناقض -انرژی بی‌پایان در بیشتر مواقع، اما تمرکز واقعی در لحظات خاص- خودش نکته‌ی مهمی است.

در این سن، سطح انرژی و نیاز به حرکت مداوم، به‌طور طبیعی بسیار بالاست؛ مغز و بدن کودک، هنوز در حال یادگیری کنترل و آرام‌کردن خود هستند. اکثریت قابل‌توجهی از کودکان این سن، سطح فعالیتی بسیار بالاتر از بزرگسالان یا حتی کودکان بزرگ‌تر دارند.

تفکیک انرژی طبیعی این سن از چیزی که ممکن است نیاز به بررسی بیشتر داشته باشد، به چند عامل بستگی دارد: آیا این سطح فعالیت، در همه‌ی موقعیت‌ها یکسان است یا در برخی زمینه‌ها (مثل یک فعالیت موردعلاقه) کاهش می‌یابد؟ آیا با افزایش سن، حتی کمی، بهبود می‌یابد؟ آیا این انرژی، با مشکلات واقعی در خواب، ایمنی، یا تعامل اجتماعی همراه است؟

کودکی که در فعالیت موردعلاقه‌اش (مثلاً گوش‌دادن به یک قصه‌ی جذاب) می‌تواند چند دقیقه متمرکز بماند، معمولاً در محدوده‌ی طبیعی این سن قرار دارد. کودکی که در هیچ موقعیتی، حتی لحظه‌ای، توقف ندارد، و این با مشکلات ایمنی یا خواب همراه است، ممکن است از یک ارزیابی زودهنگام توسط متخصص رشد کودک بهره‌مند شود.

این ارزیابی، در این سن، بیشتر برای اطمینان و شناسایی زودهنگام است، نه برای یک تشخیص قطعی.

این تنوع طبیعی، در طول زمان هم تغییر می‌کند؛ بسیاری از کودکانی که در سه‌چهارسالگی بسیار پرانرژی‌اند، در سنین دبستان، سطح فعالیتی نزدیک‌تر به میانگین پیدا می‌کنند، بدون هیچ مداخله‌ی خاصی.

فراهم‌کردن فرصت‌های فراوان برای فعالیت بدنی (بازی در فضای باز، دویدن) به این انرژی طبیعی جهت می‌دهد، به‌جای تلاش برای سرکوب آن.

اگر نگرانی درباره‌ی سطح فعالیت پایدار ماند، مشورت با متخصص رشد کودک، بدون وحشت، می‌تواند اطمینان یا راهنمایی لازم را فراهم کند.

انرژی بسیار بالا در سه‌چهارسالگی، در بیشتر موارد، بخشی از طیف طبیعی رشد است.

توجه به الگوی کلی، نه فقط سطح انرژی، به تشخیص نیاز احتمالی به بررسی بیشتر کمک می‌کند.