برچسب داخل یقه‌ی لباسش، باعث می‌شود مدام آن را بکشد و اذیت شود؛ تا وقتی لباس عوض نشود، آرام نمی‌گیرد. صدای جاروبرقی هم او را به‌شدت ناراحت می‌کند.

والد که ابتدا فکر می‌کرد این‌ها فقط بهانه‌های کودکانه هستند، متوجه شده این واکنش‌ها در طول زمان ثابت و پیش‌بینی‌پذیرند؛ همیشه همان نوع صدا، همیشه همان نوع بافت پارچه.

حتی وقتی سعی می‌کند به او یادآوری کند «فقط یک برچسب است، مهم نیست»، واکنش کودک هیچ تغییری نمی‌کند.

برای برخی کودکان، سیستم پردازش حسی به‌گونه‌ای است که محرک‌هایی که برای بقیه بی‌اهمیت‌اند (یک برچسب لباس، صدای معمولی یک وسیله‌ی خانگی)، با شدتی بسیار بیشتر دریافت و تجربه می‌شوند.

این یک تفاوت واقعی و زیستی در نحوه‌ی پردازش اطلاعات حسی است، نه یک انتخاب برای سخت‌گیری.

پردازش حسی، طیفی است که در آن برخی کودکان، نسبت به محرک‌های لمسی، شنیداری یا حتی بصری، آستانه‌ی تحریک‌پذیری پایین‌تری دارند؛ یعنی محرک‌هایی با شدت معمولی، برای مغزشان بسیار قوی‌تر از حد معمول پردازش می‌شوند.

این حساسیت، می‌تواند در حوزه‌های مختلف (لمس، صدا، نور، بو) به‌طور متفاوت بروز کند و لزوماً به‌معنای وجود یک اختلال خاص نیست؛ اما وقتی به شکل گسترده و با اثر واقعی بر زندگی روزمره (اجتناب از فعالیت‌های متعدد، ناراحتی مکرر شدید) دیده شود، ارزیابی توسط کاردرمانگر حسی می‌تواند راهبردهای عملی مفیدی ارائه دهد.

برچسب «لوس» یا «بهانه‌گیر» به این رفتار، تجربه‌ی واقعی و ناخوشایند کودک را نادیده می‌گیرد و می‌تواند او را از دریافت حمایت مناسب محروم کند.

با افزایش سن، بسیاری از کودکان راهبردهای خودشان برای مدیریت این حساسیت‌ها می‌سازند (مثلاً از قبل درخواست برش برچسب لباس)؛ حمایت اولیه‌ی والدین، پایه‌ی همین خودمدیریتی آینده را می‌سازد.

تغییرات ساده مانند بریدن برچسب لباس، انتخاب پارچه‌های نرم‌تر، یا استفاده از هدفون کاهش‌سروصدا در موقعیت‌های پرسروصدا، می‌تواند بار روزمره‌ی او را به‌طور قابل‌توجهی کم کند.

در صورت گستردگی و شدت قابل‌توجه، مشورت با کاردرمانگر حسی می‌تواند راهبردهای تخصصی‌تری ارائه دهد.

حساسیت شدید به محرک‌های حسی به‌ظاهر کوچک، بازتاب یک تفاوت واقعی در پردازش حسی است، نه لجبازی.

تطبیق محیط با این حساسیت، بهتر از انتظار برای تحمل بدون تغییر، به آرامش روزمره‌ی او کمک می‌کند.