کوله‌پشتی تازه‌اش را با ذوق انتخاب کرده؛ اما شب قبل از روز اول، خوابش نمی‌برد. چیزی بیشتر از هیجان در دلش است.

چند بار از تخت بلند می‌شود، هربار با بهانه‌ای کوچک (آب می‌خواهد، صدایی شنیده)؛ اما در واقع، ذهنش پر از سؤال‌های بی‌جواب درباره‌ی فردا است.

صبح، وقتی می‌خواهد کفش‌هایش را بپوشد، دست‌هایش کمی می‌لرزند؛ هیجان و نگرانی، درهم‌تنیده، در چهره‌اش دیده می‌شود.

ورود به دبستان، اولین‌بار در زندگی بسیاری از کودکان است که ساعت‌های طولانی، بدون حضور مستقیم والد یا مراقب آشنا، در یک محیط تازه با قوانین و انتظارات جدید می‌گذرانند. این تغییر، فراتر از یک «مدرسه‌ی جدید» است؛ یک گذار بزرگ در مستقل‌شدن اوست.

اضطراب روز اول دبستان، اغلب فقط از دریچه‌ی «هیجان طبیعی شروع مدرسه» دیده می‌شود، بدون توجه کافی به ابعاد واقعی آن: جدایی طولانی‌تر از هر تجربه‌ی قبلی، عدم‌قطعیت درباره‌ی قوانین و انتظارات تازه، و نیاز به ساختن روابط اجتماعی تازه، همه هم‌زمان.

این تجمع از عدم‌قطعیت‌ها، می‌تواند برای کودک این سن، به‌مراتب سنگین‌تر از آنچه بزرگسالان که این تجربه را پشت سر گذاشته‌اند به‌یاد می‌آورند، احساس شود.

آماده‌سازی عاطفی پیش از این روز -نه فقط آماده‌سازی لجستیکی (خرید کوله‌پشتی)- می‌تواند بخش زیادی از این عدم‌قطعیت را کاهش دهد و روند سازگاری او را در هفته‌های اول تسهیل کند.

این اضطراب، معمولاً در هفته‌ی اول به اوج می‌رسد و سپس، با آشناترشدن با روال روزانه‌ی مدرسه، به‌تدریج کاهش می‌یابد؛ آگاهی از این الگوی زمانی، خودش می‌تواند به والدین آرامش بدهد.

گفت‌وگوی صادقانه درباره‌ی این‌که کمی نگران‌بودن طبیعی است، و او تنها کسی نیست که این حس را دارد، می‌تواند از احساس تنهایی در این اضطراب بکاهد.

خداحافظی کوتاه و مطمئن (نه طولانی و پر از تردید) در روز اول، خودش پیامی از اطمینان به توانایی او برای این تجربه‌ی تازه می‌فرستد.

اضطراب روز اول دبستان، ابعاد واقعی و قابل‌توجهی دارد که اغلب دست‌کم گرفته می‌شود.

آماده‌سازی عاطفی پیشاپیش، بیشتر از آماده‌سازی لجستیکی، به عبور آرام‌تر او از این گذار بزرگ کمک می‌کند.