از مدرسه که برمی‌گردد، آثار ناراحتی در چهره‌اش پیداست. وقتی می‌پرسند چه شده، می‌گوید «هیچی، چیزی نیست»؛ اما رفتارش چیز دیگری می‌گوید.

غذایش را کمتر از همیشه می‌خورد، زودتر از حد معمول به اتاقش می‌رود، و وقتی کسی سعی می‌کند دوباره بپرسد، عصبانی می‌شود: «گفتم چیزی نیست!»

دیرتر همان شب، وقتی کسی چیزی از او نمی‌خواهد، خودش کنار مادرش می‌نشیند و آرام شروع به تعریف می‌کند.

برخلاف دروغی که برای فرار از تنبیه گفته می‌شود، این نوع «دروغ کوچک» -انکار یک احساس آشکار- اغلب تلاشی برای پنهان‌کردن آسیب‌پذیری است؛ کودک شاید نمی‌داند چطور احساسش را نام ببرد، یا نگران است که گفتنش او را ضعیف نشان دهد.

تفکیک این دو نوع دروغ، برای واکنش درست اهمیت زیادی دارد: دروغ راهبردی (برای فرار از تنبیه یا به‌دست‌آوردن چیزی) نیازمند آموزش مرز صداقت است. دروغ دفاعی (پنهان‌کردن یک احساس آسیب‌پذیر) نیازمند چیز دیگری است: ساختن فضایی امن‌تر برای بیان همان احساس.

برخورد یکسان با هر دو -مثلاً تأکید سخت‌گیرانه بر «دروغ نگو»- در مورد دوم می‌تواند نتیجه‌ی معکوس داشته باشد؛ کودک یاد می‌گیرد که هم احساسش را باید پنهان کند، هم نمی‌تواند صادقانه بگوید چرا آن را پنهان کرده.

رویکرد مؤثرتر، دیدن پیام پشت این انکار و پاسخ به همان نیاز (فضای امن برای احساس)، نه فقط برخورد با ظاهر دروغ است.

با گذشت زمان و ساختن این فضای امن، کودک به‌تدریج یاد می‌گیرد که نیازی به همان انکار اولیه نیست؛ چون یاد گرفته که بیان مستقیم احساس، نتیجه‌ی بهتری از پنهان‌کردنش دارد.

تمرکز روی «چرا فکر کردی نمی‌توانی بگویی ناراحتی» مفیدتر از تمرکز صرف روی «چرا دروغ گفتی» است.

تحسین هر تلاش او برای بیان صادقانه‌ی احساس، حتی احساسات ناخوشایند، این فضای امن را در طول زمان تقویت می‌کند.

انکار یک احساس آشکار، اغلب تلاشی برای محافظت از خود، نه فریب‌کاری آگاهانه است.

ساختن فضای امن برای بیان احساسات، مؤثرتر از تمرکز صرف روی خودِ دروغ است.