خواهر بزرگ‌ترش، که تا چند ماه پیش همیشه برای بازی در دسترس بود، حالا بیشتر وقتش را در اتاقش، با گوشی، تنها می‌گذراند. کودک کوچک‌تر، این فاصله‌ی تازه را با گیجی و کمی دلتنگی تجربه می‌کند.

چند بار، پشت همان در بسته می‌ایستد و منتظر می‌ماند شاید خواهرش دوباره بیرون بیاید و مثل قبل با او بازی کند؛ اما اغلب همان‌جا، بدون نتیجه، برمی‌گردد.

این فاصله‌ی تازه، برایش سؤال‌های زیادی ساخته که هنوز پاسخ روشنی برایشان ندارد.

وقتی خواهر یا برادر بزرگ‌تر وارد نوجوانی می‌شود، دنیای او -با تمرکز تازه روی دوستان، استقلال، و هویت شخصی- به‌طور طبیعی از رابطه‌ی نزدیک و روزمره با خواهر یا برادر کوچک‌تر فاصله می‌گیرد. این فاصله، درباره‌ی کودک کوچک‌تر نیست؛ درباره‌ی مرحله‌ی رشدی نوجوان است.

ورود یک فرزند به نوجوانی، پویایی کل خانواده -از جمله رابطه‌ی خواهر و برادری- را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد. کودک کوچک‌تر، ممکن است این تغییر را به‌عنوان از‌دست‌دادن یک همراه نزدیک تجربه کند، بدون اینکه دلیل واقعی پشت آن (مرحله‌ی رشدی طبیعی خواهر یا برادرش) را بفهمد.

کمک به کودک کوچک‌تر برای فهمیدن این تغییر -نه به‌عنوان بی‌علاقگی خواهرش، بلکه به‌عنوان بخشی طبیعی از بزرگ‌شدن- می‌تواند از تفسیرهای نادرست (مثل «دیگر دوستم ندارد») جلوگیری کند.

هم‌زمان، ایجاد فرصت‌های کوچک و منظم برای تعامل خواهر و برادری (حتی کوتاه)، می‌تواند پیوند را در قالب تازه‌ای حفظ کند.

این تعادل تازه، معمولاً در طول چند سال شکل نهایی خودش را پیدا می‌کند؛ رابطه‌ی خواهر و برادری که در این دوره تنظیم شود، اغلب در بزرگسالی به شکل عمیق و پایداری بازمی‌گردد.

توضیح ساده‌ای مثل «خواهرت داره بزرگ می‌شه و بعضی چیزهای تازه براش مهم شده؛ این به‌معنای این نیست که دیگه دوستت نداره» به کودک کوچک‌تر کمک می‌کند این فاصله را نادرست تفسیر نکند.

تشویق خواهر یا برادر بزرگ‌تر برای حفظ چند لحظه‌ی کوچک ارتباط، بدون فشار برای بازگشت به رابطه‌ی قبلی، تعادل تازه‌ای می‌سازد.

ورود یک فرزند به نوجوانی، رابطه‌ی خواهر و برادری را تغییر می‌دهد، نه از بین می‌برد.

کمک به کودک کوچک‌تر برای فهمیدن این تغییر، و حفظ لحظات کوچک ارتباط، پیوند را در قالب تازه‌اش زنده نگه می‌دارد.