با واکر خودش وارد کلاس می‌شود؛ هر روز، چند نفر نگاهش می‌کنند، بعضی سؤال می‌پرسند، بعضی فقط خیره می‌شوند. این نگاه‌ها، برایش به بخشی روزمره از مدرسه تبدیل شده‌اند.

بعضی روزها، وقتی همان سؤال تکراری («چرا واکر داری؟») برای دهمین‌بار پرسیده می‌شود، دیگر حتی زحمت جواب‌دادن کامل را به خودش نمی‌دهد؛ فقط با یک جمله‌ی کوتاه رد می‌شود.

با این‌حال، همین کودک، وقتی با دو سه دوست نزدیکش تنها است، هیچ‌کدام از این خستگی را نشان نمی‌دهد؛ فقط در جمع‌های بزرگ‌تر و کمتر آشنا، این بار سنگین‌تر می‌شود.

علاوه‌بر چالش‌های عملی مرتبط با ناتوانی جسمی‌اش، کودک باید هر روز با واکنش‌های اجتماعی -کنجکاوی، ترحم، گاهی طرد- هم‌کلاسی‌ها هم کنار بیاید؛ این بار اجتماعی، جدا و گاهی سنگین‌تر از خودِ چالش جسمی است.

مدارس فراگیر، معمولاً روی تسهیلات فیزیکی (دسترسی، ابزار کمکی) تمرکز خوبی دارند؛ اما بعد اجتماعی -چگونگی آماده‌سازی هم‌کلاسی‌ها برای تعامل طبیعی و بدون ترحم یا کنجکاوی مفرط- کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد.

آموزش صریح به هم‌کلاسی‌ها (نه فقط انتظار «خودشان یاد می‌گیرند») درباره‌ی احترام و تعامل طبیعی، می‌تواند بار اجتماعی روزمره‌ی کودک را به‌طور قابل‌توجهی کاهش دهد.

هم‌زمان، کمک به خودِ کودک برای داشتن پاسخ‌های آماده و راحت به سؤالات کنجکاوانه‌ی رایج، می‌تواند حس کنترل او را روی این تعاملات افزایش دهد.

این بار اجتماعی، معمولاً هرچه محیط برای مدت طولانی‌تری با کودک آشنا شود (مثلاً همان کلاس در طول سال تحصیلی)، کاهش می‌یابد؛ اما در محیط‌های تازه (کلاس جدید، مدرسه‌ی جدید)، دوباره از نو شروع می‌شود.

پیشنهاد به معلم برای یک گفت‌وگوی ساده و مثبت با کلاس درباره‌ی تفاوت‌ها و احترام (نه لزوماً با تمرکز مستقیم روی خودِ کودک)، می‌تواند فضای کلی کلاس را بهبود دهد.

تشویق کودک به یافتن یک یا چند دوست نزدیک که فراتر از این تفاوت، او را می‌بینند، حمایت اجتماعی پایدارتری می‌سازد.

نگاه هم‌کلاسی‌ها به کودک دارای ناتوانی جسمی، باری روزمره و جداگانه از خودِ چالش جسمی است.

توجه آگاهانه به این بعد اجتماعی، بخشی از حمایت واقعی از اوست.