دوستش در مسابقه‌ی نقاشی مدرسه برنده شده. وقتی این خبر را می‌شنود، به‌جای خوشحالی، ساکت و کمی گرفته می‌شود.

والد از این واکنش سرد نگران می‌شود: «چرا برای دوستش خوشحال نیست؟» چند دقیقه بعد، وقتی از او می‌پرسند خودش نقاشی‌اش را دوست دارد، جواب می‌دهد «نه، کار او خیلی بهتر بود.»

این تنها باری نیست که وقتی کسی نزدیکش موفق می‌شود، اول از همه چیزی که حس می‌کند، گرفتگی است، نه شادی.

در این سن، توانایی هم‌زمان تجربه‌کردن دو احساس متضاد (خوشحالی برای دیگری، و ناراحتی از عقب‌ماندن خودش) هنوز کامل شکل نگرفته؛ کودک ممکن است فقط احساس دوم را حس کند و بیانش کند.

این واکنش، نشانه‌ی بدجنسی یا نبود محبت به دوستش نیست؛ بازتاب یک مهارت هیجانی پیچیده (هم‌دلی هم‌زمان با مقایسه‌ی خود) است که هنوز در حال رشد است.

توانایی «هم‌دلی مقایسه‌ای» -خوشحال‌بودن برای موفقیت دیگری، درحالی‌که خودت در همان زمینه موفق نشدی- یکی از پیچیده‌ترین مهارت‌های هیجانی است؛ حتی بسیاری از بزرگسالان هم در تسلط کامل بر آن مشکل دارند.

برای کودک هفت تا نه‌ساله، وقتی مقایسه‌ی اجتماعی تازه شکل گرفته و هنوز ابزار کافی برای مدیریت این تضاد هیجانی ندارد، واکنش اولیه اغلب سمت احساس منفی (حسادت، ناراحتی) می‌رود، نه سمت هم‌دلی خالص.

سرزنش این احساس («نباید حسودی کنی») معمولاً کمکی نمی‌کند؛ چون احساس، از قبل شکل گرفته و سرزنش فقط شرم اضافه می‌کند. آنچه مفیدتر است، به‌رسمیت‌شناختن این احساس و کمک به یافتن راهی برای بیان هم‌زمان هر دو طرف تجربه است.

این مهارت، با تمرین و بزرگ‌شدن، به‌مرور رشد می‌کند؛ بسیاری از کودکانی که در هفت‌سالگی به‌سختی می‌توانستند برای دوستشان خوشحال باشند، در ده‌ سالگی این مهارت را بسیار طبیعی‌تر نشان می‌دهند.

قبل از تشویق به «برایش خوشحال باش»، ابتدا احساس ناراحتی او را تصدیق کنید: «طبیعی است که کمی ناراحت باشی.» این پذیرش، مسیر را برای رسیدن تدریجی به هم‌دلی واقعی هموارتر می‌کند تا تحمیل فوری آن.

تمرکز بر تلاش و پیشرفت شخصی خودش، به‌جای مقایسه‌ی مستقیم با دوستش، به کاهش این نوع مقایسه‌ی دردناک کمک می‌کند.

دشواری در خوشحال‌بودن برای موفقیت دیگری، نشانه‌ی یک مهارت هیجانی در حال رشد است، نه یک ویژگی منفی ثابت.

پذیرش این دشواری، مسیر را برای رشد تدریجی هم‌دلی واقعی هموارتر می‌کند.