با ابزار کمک‌آموزشی‌اش، ساعت‌ها روی درس کار می‌کند؛ اما نمره‌ی امتحان، تصویر این تلاش را نشان نمی‌دهد. کارنامه فقط یک عدد پایین را ثبت می‌کند.

وقتی از او درباره‌ی همان درس شفاهی می‌پرسند، با اطمینان و روانی جواب می‌دهد؛ انگار دو کودک متفاوت، یکی در کاغذ و یکی در گفت‌وگو، وجود دارد.

این تفاوت، هیچ‌جا در کارنامه‌ی رسمی‌اش ثبت نمی‌شود.

سیستم‌های آموزشی که عمدتاً بر پایه‌ی نمره‌ی امتحانات استاندارد کار می‌کنند، برای کودکی که سبک یادگیری یا پردازش متفاوتی دارد، تصویری ناقص و اغلب ناعادلانه می‌سازند؛ چرا که پیشرفت واقعی او در ابزار سنجش استاندارد به‌خوبی نمایان نمی‌شود.

کودک با اختلال یادگیری خاص، اغلب مفاهیم را به‌خوبی یاد می‌گیرد، اما در فرمت خاص ارزیابی (مثلاً امتحان کتبی با زمان محدود) با چالش مواجه می‌شود؛ چالشی که ربطی به درک واقعی او از موضوع ندارد.

وقتی این شکاف، سال‌ها بدون شناسایی درست باقی بماند، دو اثر هم‌زمان دارد: از دست‌رفتن فرصت دریافت تسهیلات مناسب (فرمت جایگزین، زمان اضافه)، و شکل‌گیری باور غلط در کودک که «توانایی واقعی‌اش پایین است»، درحالی‌که فقط ابزار سنجش با نحوه‌ی یادگیری‌اش هماهنگ نبوده.

حمایت مؤثر، نیازمند تفکیک روشن میان «چقدر یاد گرفته» و «چقدر توانسته این یادگیری را در قالب مشخص امتحان نشان دهد» است.

این شکاف، در نظام‌های آموزشی‌ای که فقط یک فرمت ارزیابی (امتحان کتبی زمان‌دار) دارند، بارزتر است تا نظام‌هایی که چند مسیر ارزیابی (پروژه، ارائه‌ی شفاهی، پورتفولیو) را هم می‌پذیرند.

درخواست رسمی برای تسهیلات ارزیابی (زمان اضافه، فرمت جایگزین، استفاده از ابزار کمکی) از مدرسه، براساس ارزیابی تخصصی، حق کودک است، نه یک امتیاز اضافی.

در خانه، تأکید مکرر بر این‌که نمره، تمام داستان توانایی او را نمی‌گوید، به حفظ انگیزه‌اش کمک می‌کند.

سیستم نمره‌محور، می‌تواند تلاش و یادگیری واقعی کودک با سبک متفاوت را نادیده بگیرد.

پیگیری تسهیلات مناسب و دیدن تصویر کامل‌تر از توانایی او، مسیر عادلانه‌تری است.