با هیجان دستش را بالا می‌برد تا جواب بدهد؛ اما جوابش اشتباه از آب درمی‌آید. صورتش سرخ می‌شود، سرش را پایین می‌اندازد.

از آن روز، دیگر با همان هیجان دستش را بالا نمی‌برد؛ حتی وقتی مطمئن است جواب را می‌داند، چند ثانیه مکث می‌کند تا ببیند آیا کس دیگری اول جواب می‌دهد.

معلمش هم متوجه این تغییر شده؛ کودکی که قبلاً همیشه اولین دست بالارفته بود، حالا کمتر مشارکت می‌کند.

در کلاس اول، برای بسیاری از کودکان، این اولین‌بار است که اشتباه‌کردنشان به‌طور علنی و جلوی هم‌سالان دیده می‌شود. این تجربه، حتی بدون واکنش منفی از طرف دیگران، می‌تواند به‌تنهایی برایش قابل‌توجه و ناخوشایند باشد.

این تجربه‌ی اولیه، اگر با واکنش حمایت‌گرانه‌ی معلم و کلاس همراه شود، می‌تواند به یک یادگیری سالم تبدیل شود: «اشتباه‌کردن جلوی جمع، پایان دنیا نیست.» اما اگر با تمسخر یا حتی سکوت معنادار همراه شود، می‌تواند پایه‌ی یک اجتناب پایدارتر از مشارکت کلاسی بسازد.

نکته‌ی مهم این است که این تجربه، صرف‌نظر از واکنش بیرونی، به‌تنهایی می‌تواند برای کودک بسیار حساس‌تر از آنچه بزرگسالان تصور می‌کنند باشد؛ چون او هنوز ابزار کافی برای جداکردن «یک جواب اشتباه» از «من به طور کلی در معرض قضاوت هستم» ندارد.

تکرار این تجربه بدون ترمیم، می‌تواند به‌تدریج او را به سمت یک استراتژی «امن‌تر» سوق دهد: کاهش مشارکت برای کاهش ریسک اشتباه علنی.

در خانه، فرصت‌های کوچک برای «جواب‌دادن و گاهی اشتباه‌کردن» در فضایی امن (بازی، مسابقه‌ی خانوادگی) بسازید، جایی که اشتباه، بخشی عادی از بازی است.

تحسین شجاعت شرکت‌کردن -فارغ از درست یا غلط بودن جواب- به او کمک می‌کند دوباره جرأت مشارکت پیدا کند.

اولین تجربه‌ی اشتباه علنی در کلاس، می‌تواند اثری بزرگ‌تر از آنچه به‌نظر می‌رسد بر میل او به مشارکت بگذارد.

کمک به بازسازی این تجربه در فضایی امن، به او یاد می‌دهد اشتباه‌کردن، بخشی طبیعی از یادگرفتن است.