اسباب‌بازی، صندلی، حتی گاهی مادر خودش؛ همه‌چیز با قاطعیت «مال من است!» اعلام می‌شود. اشتراک‌گذاشتن، این روزها، کار سختی است.

حتی وقتی دوستی می‌آید برای بازی، اولین واکنش او، جمع‌کردن سریع اسباب‌بازی‌های موردعلاقه‌اش و دورکردنشان از دسترس مهمان است؛ نه از سرِ بدجنسی، بلکه انگار می‌خواهد مطمئن شود این چیزها هنوز «او» هستند.

این اصرار، تقریباً در هر موقعیتی که چیزی مشترک باشد، تکرار می‌شود.

در سه‌چهارسالگی، کودک تازه در حال کشف این است که یک «من» جدا از بقیه‌ی دنیا وجود دارد. مالکیت («این مال من است»)، یکی از ساده‌ترین و ملموس‌ترین راه‌ها برای تعریف مرز این «من» جدید است.

نظریه‌های رشد شناختی نشان می‌دهند که مفهوم مالکیت («این مال من است»)، یکی از اولین ابزارهای شناختی کودک برای تعریف مرز میان خودش و دنیای بیرون است؛ پیش از آنکه او مفاهیم پیچیده‌تر هویتی (علایق، ارزش‌ها) را بسازد.

این توضیح می‌دهد چرا اشتراک‌گذاشتن -که از کودک می‌خواهد بخشی از این مرز تازه‌ساخته را موقتاً کنار بگذارد- در این سن، اغلب واقعاً سخت و ناخوشایند است؛ نه از سرِ خودخواهی، بلکه چون هنوز این مرز، شکننده و تازه است.

با رشد بیشتر و تثبیت حس «من» مستقل، معمولاً توانایی اشتراک‌گذاشتن هم به‌تدریج آسان‌تر می‌شود؛ چون دیگر نیازی به دفاع مداوم از این مرز تازه نیست.

این مرحله، در بیشتر کودکان، طی یک تا دو سال آینده، به‌تدریج جای خودش را به توانایی طبیعی‌تر برای اشتراک‌گذاری و همکاری می‌دهد؛ بدون اینکه نیاز به فشار خاصی از سوی بزرگسال باشد.

به‌جای اجبار فوری به اشتراک‌گذاری («خجالت نکش، بده به دوستت»)، احترام به این مرز تازه («می‌دانم این اسباب‌بازی خیلی مهم است برایت») و تمرین تدریجی، مسیر سالم‌تری است.

این احترام، پارادوکسیکال، معمولاً او را در بلندمدت راحت‌تر به اشتراک‌گذاری می‌رساند.

اصرار شدید بر مالکیت در این سن، بخشی طبیعی از ساختن اولین مرزهای هویت فردی است.

احترام به این مرحله، پایه‌ی محکم‌تری برای رشد هویت و توانایی اشتراک‌گذاری آینده‌اش می‌سازد.