می‌پرسد: «چرا وقتی آب یخ می‌زند، حجمش زیاد می‌شود؟» والد جوابی ندارد و برای لحظه‌ای معذب می‌شود؛ انگار باید همه‌چیز را بداند.

این سؤال، تنها یکی از ده‌ها سؤال علمی است که این هفته پرسیده؛ خیلی از آن‌ها هم بدون جواب آماده مانده‌اند.

کودک، هربار که می‌بیند والدینش هم مثل او کنجکاو می‌شوند و دنبال جواب می‌گردند، انرژی تازه‌ای برای پرسیدن سؤال بعدی پیدا می‌کند.

بسیاری از والدین، از موقعیت «ندانستن جواب» احساس ناراحتی می‌کنند؛ انگار این ندانستن، اقتدارشان را زیر سؤال می‌برد. اما برای کودک، دیدن اینکه بزرگسالان هم همیشه جواب حاضر ندارند، خودش یک درس ارزشمند است.

وقتی والد با آرامش می‌گوید «نمی‌دانم، بیا با هم بفهمیم»، به‌جای اجتناب از سؤال یا دادن جواب نادرست برای حفظ ظاهر، دو چیز مهم را هم‌زمان مدل‌سازی می‌کند: اینکه ندانستن، طبیعی و قابل‌قبول است، و اینکه جستجوی جواب، خودش یک فرآیند لذت‌بخش است، نه فقط یک تکلیف.

این مدل‌سازی، پایه‌ی مهمی برای شکل‌گیری نگرش کودک نسبت به یادگیری مادام‌العمر می‌سازد؛ کودکی که ببیند والدینش هنوز کنجکاو و در حال یادگیری‌اند، خودش هم این نگرش را بیشتر درونی می‌کند تا کودکی که فکر کند یادگیری فقط برای رسیدن به «دانستن همه‌چیز» است.

برعکس، دادن جواب‌های نادرست یا مبهم برای پوشاندن ندانستن، می‌تواند اعتماد او به منبع اطلاعاتش را در بلندمدت کاهش دهد؛ چون دیر یا زود متوجه اشتباه‌بودن آن جواب می‌شود.

جمله‌ی ساده‌ی «چه سؤال جالبی! نمی‌دانم، بیا با هم پیدا کنیم» بهتر از حدس‌زدن نادرست یا رد‌کردن سؤال است.

تشویق مکرر به کنجکاوی، فارغ از اینکه جواب فوری در دسترس باشد یا نه، میل به پرسیدن را در او زنده نگه می‌دارد.

ندانستن جواب یک سؤال علمی، فرصتی برای نشان‌دادن ارزش واقعی یادگیری است، نه یک نقطه‌ضعف.

جستجوی مشترک جواب، تجربه‌ای ماندگارتر از خودِ جواب می‌سازد.