«یک لقمه‌ی دیگر بخور» -جمله‌ای که هر شب تکرار می‌شود، با همان مقاومت همیشگی. کم‌کم سفره، به‌جای لحظه‌ی آرام خانوادگی، به یک میدان کشمکش تبدیل شده.

هرچه والد بیشتر اصرار می‌کند، دهانش را محکم‌تر می‌بندد؛ گاهی حتی غذایی که دیروز با ولع خورده بود، امروز به همان شدت رد می‌کند.

جالب این‌جاست که همین کودک، وقتی خودش تصمیم می‌گیرد چیزی بخورد -بدون هیچ درخواستی از طرف والدین- با اشتها و بدون هیچ مقاومتی غذا می‌خورد.

در سه‌چهارسالگی، بدن کودک تحت کنترل کامل اوست؛ او می‌تواند تصمیم بگیرد چه چیزی وارد دهانش شود، چیزی که در بسیاری از حوزه‌های دیگر زندگی‌اش این کنترل را ندارد.

هرچه اصرار والد برای خوردن بیشتر شود، این حوزه‌ی کنترل برایش اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ مقاومت، دیگر درباره‌ی خودِ غذا نیست، درباره‌ی حفظ همین کنترل است.

پژوهش‌های تغذیه‌ی کودک نشان می‌دهند که فشار و اصرار برای خوردن، در بلندمدت با کاهش -نه افزایش- تمایل کودک به امتحان غذاهای جدید و حتی با الگوهای ناسالم‌تر خوردن در آینده مرتبط است.

مدل مسئولیت تقسیم‌شده در تغذیه -که والد مسئول «چه غذایی و کِی» است و کودک مسئول «چقدر و آیا اصلاً می‌خورد»- یکی از رویکردهای مستندتر برای کاهش این کشمکش است. این مدل، فشار را از سفره برمی‌دارد و بدنِ کودک را در تصمیم‌گیری درباره‌ی نیاز خودش دخیل می‌کند.

این به‌معنای رهاکردن کامل ساختار غذایی نیست؛ والد همچنان تصمیم می‌گیرد چه گزینه‌های سالمی روی سفره باشد؛ فقط تصمیم «چقدر خوردن» را به کودک واگذار می‌کند.

این رویکرد، در بلندمدت به کودک کمک می‌کند سیگنال‌های گرسنگی و سیری بدنش را بهتر بشناسد و به آن اعتماد کند؛ مهارتی که پایه‌ی یک رابطه‌ی سالم با غذا در تمام عمر است.

ارائه‌ی چند گزینه‌ی سالم و اجازه‌دادن به او برای انتخاب و تعیین مقدار، تنش را کم می‌کند بدون اینکه کنترل کامل تغذیه از دست برود.

اجتناب از تبدیل سفره به یک عرصه‌ی تشویق/تنبیه (رشوه یا مجازات برای خوردن)، رابطه‌ی او با غذا را سالم‌تر نگه می‌دارد.

مقاومت سر غذا، اغلب کمتر درباره‌ی خودِ غذا و بیشتر درباره‌ی کنترل است.

برداشتن فشار از سفره، در بلندمدت، رابطه‌ی سالم‌تری با غذا برای او می‌سازد.