از کنار پنجره، به مادر و برادر کوچک‌ترش که مشغول بازی‌اند نگاه می‌کند. نگاهش نگران است؛ انگار دارد چیزی را از دست می‌دهد.

چند دقیقه بعد، خودش را به بازی نزدیک می‌کند و سعی می‌کند توجه مادر را به‌سمت خودش بکشاند؛ نه با خواسته‌ای مشخص، فقط با حضور فیزیکی نزدیک‌تر.

این الگو، تقریباً هر بار که مادر با برادر کوچک‌تر وقت می‌گذراند، تکرار می‌شود.

در این سن، کودک هنوز کامل نمی‌فهمد که محبت والدین، برخلاف یک کیک قابل‌تقسیم، می‌تواند به‌طور کامل و بدون کاهش، به هر دو فرزند اختصاص یابد. او محبت را با یک منبع محدود اشتباه می‌گیرد: هرچه برادرش بیشتر بگیرد، برای او کمتر می‌ماند.

رقابت خواهر و برادری، ریشه در یک برداشت شناختی طبیعی این سن دارد: کودک هنوز مفهوم انتزاعی «محبت نامحدود» را کامل نساخته و آن را با تجربه‌های عینی‌تر (مثل تقسیم یک شیء محدود) می‌سنجد.

این برداشت، تشدید می‌شود وقتی توجه والدین، از نظر زمانی، واقعاً محدود و در حال رقابت میان فرزندان است؛ حتی اگر محبت درونی والدین برابر باشد، توزیع نامساوی زمان و توجه ظاهری، این باور را تقویت می‌کند.

نکته‌ی مهم این است که برابری کامل و مکانیکی در هر لحظه (زمان دقیقاً مساوی برای هرکدام) نه ممکن است و نه لزوماً لازم؛ آنچه اهمیت دارد، اطمینان مکرر و ملموس از این‌که محبت به هرکدام، کامل و بدون قید است.

این برداشت اشتباه، معمولاً با رشد شناختی بیشتر و تجربه‌ی تکراری اطمینان‌بخشی، به‌تدریج جای خودش را به درک واقع‌بینانه‌تری از محبت می‌دهد.

جمله‌ی «همه‌ی شما را به یک اندازه دوست دارم» به‌تنهایی گاهی کافی نیست؛ نشان‌دادن این محبت از طریق لحظات کوچک اختصاصی و توجه واقعی، پیام قوی‌تری می‌فرستد.

اجتناب از مقایسه‌ی مستقیم میان فرزندان در گفت‌وگوهای روزمره، این باور را تقویت نمی‌کند.

رقابت خواهر و برادری، از یک برداشت طبیعی و نه‌چندان دقیق درباره‌ی محدودبودن محبت می‌آید.

اطمینان مکرر و ملموس، به‌جای صرفاً کلامی، به او کمک می‌کند این باور را به‌تدریج کنار بگذارد.