هر شب، جمله‌ای مشابه شنیده می‌شود: «کمتر بخور چاق می‌شوی» یا «این غذا چاق‌کننده است.» کودک، بدون اینکه بداند، این جملات را جذب می‌کند.

چند هفته بعد، همین کودک، جلوی یک بشقاب پر از میوه، خودش می‌گوید «این‌ها چاق‌کننده نیستند، درسته؟» قبل از اینکه لمسشان کند.

این دقت و نگرانی زودهنگام درباره‌ی محتوای غذایی، برای سنی که هنوز باید فقط از غذا لذت ببرد، غیرمعمول به‌نظر می‌رسد.

جملات تکراری خانواده درباره‌ی غذا و وزن -حتی وقتی خطاب به خودِ والدین گفته شود، نه مستقیم به کودک- به‌تدریج نگرش کودک به غذا و بدن خودش را شکل می‌دهند؛ او این جملات را الگو می‌گیرد، مستقل از اینکه مخاطبش بوده یا نه.

پژوهش‌ها نشان می‌دهند که نگرش کودکان نسبت به غذا و بدن، به‌شدت تحت‌تأثیر گفتمان غذایی خانواده است -نه فقط دستورهای مستقیم درباره‌ی خودِ کودک، بلکه حتی جملاتی که والدین درباره‌ی رژیم یا وزن خودشان می‌گویند.

این انتقال، معمولاً ناخواسته است؛ والدینی که خودشان با نگرانی از وزن یا رژیم‌های محدودکننده دست‌وپنجه نرم می‌کنند، اغلب بدون قصد، همین نگرانی را در فضای خانه منتقل می‌کنند.

رویکرد سالم‌تر، تمرکز زبان خانوادگی روی «غذای مغذی» و «لذت‌بردن از غذا»، به‌جای دسته‌بندی غذاها به «خوب/بد» یا «چاق‌کننده/لاغرکننده» است.

این نگرش، اگر از سنین پایین شکل بگیرد، می‌تواند در نوجوانی، در دوره‌ای که حساسیت به تصویر بدنی به‌طور طبیعی بالا می‌رود، اثری تشدیدشده هم پیدا کند.

جایگزینی جملاتی مثل «این غذا چاق می‌کند» با «این غذا انرژی می‌دهد» یا «این میوه ویتامین دارد»، تمرکز را از ترس به تغذیه‌ی مثبت منتقل می‌کند.

اجتناب از صحبت درباره‌ی رژیم یا نگرانی از وزن خودتان در حضور کودک، فضای سالم‌تری برای رابطه‌اش با غذا می‌سازد.

گفتمان روزمره‌ی خانواده درباره‌ی غذا و وزن، حتی بدون قصد مستقیم، نگرش کودک را شکل می‌دهد.

بازتعریف آگاهانه‌ی این زبان، پایه‌ی رابطه‌ای سالم‌تر با غذا برای او می‌سازد.