هر صبح، درست قبل از رفتن به مدرسه، از درد شکم شکایت می‌کند. پزشک هیچ مشکل جسمی پیدا نکرده؛ اما درد، واقعی و تکرارشونده است.

جالب این‌جاست که آخر هفته‌ها یا در تعطیلات، همین درد اصلاً بروز نمی‌کند؛ حتی وقتی همان صبحانه را می‌خورد.

والد که چند بار پزشک را دیده، دیگر مطمئن نیست باید نگران باشد یا فکر کند بهانه‌ای در کار است.

در این سن، کودک هنوز واژگان کافی برای بیان مستقیم استرس یا نگرانی ندارد؛ بدن، از طریق علائم فیزیکی (درد شکم، سردرد) این استرس را نشان می‌دهد. درد، واقعی است -نه ساختگی- فقط منشأش احساسی است، نه پزشکی.

ارتباط دوطرفه‌ی محکمی میان مغز و دستگاه گوارش وجود دارد؛ استرس و اضطراب، به‌طور مستقیم می‌توانند علائم فیزیکی گوارشی (درد شکم، تهوع) ایجاد کنند، بدون هیچ آسیب ساختاری زمینه‌ای.

الگوی زمانی این درد -تکرار در روزهای مشخص (مثلاً روزهای مدرسه، نه تعطیلات) یا قبل از رویدادهای خاص (امتحان، موقعیت اجتماعی)- سرنخ مهمی برای شناسایی منبع استرس است.

برخورد با این علائم به‌عنوان «تظاهر» یا «بهانه»، هم نادرست است (چون درد واقعی است) و هم می‌تواند اعتماد کودک به بیان تجربه‌ی جسمی‌اش را کاهش دهد. رویکرد درست، پیگیری پزشکی برای رد علل جسمی، همراه با توجه به الگوی زمانی و منبع احتمالی استرس است.

این نوع علائم، در کودکانی که مضطرب‌تر یا حساس‌تر هستند، شایع‌تر است؛ اما این حساسیت بیشتر، خودش یک ویژگی ثابت شخصیتی نیست، بلکه می‌تواند با کاهش منبع استرس، به‌مرور کم‌رنگ‌تر شود.

ابتدا با پزشک اطمینان حاصل کنید که علت جسمی وجود ندارد. سپس، با کنجکاوی و بدون فشار، درباره‌ی احساسش نسبت به مدرسه یا موقعیت‌های خاص گفت‌وگو کنید: «متوجه شدم شکمت بیشتر صبح‌های مدرسه درد می‌گیرد؛ چیزی هست که این روزها اذیتت می‌کند؟»

کاهش فشار مرتبط با منبع شناسایی‌شده (مثلاً کمک برای مسئله‌ای خاص در مدرسه)، معمولاً مؤثرتر از تمرکز صرف روی خودِ درد است.

درد شکم بدون علت پزشکی، اغلب راه بدن برای گفتن چیزی است که کلمات هنوز نمی‌توانند.

توجه به الگوی زمانی این درد، راهی برای شنیدن این پیام پنهان است.