هر روز صبح، همان صحنه: گریه، چسبیدن به لباس مادر، التماس برای نرفتن. با اینکه هر روز عصر برمی‌گردد، انگار این بار قرار است برای همیشه باشد.

وقتی مادر می‌رود، برای چند دقیقه گریه‌اش ادامه دارد؛ اما مراقب می‌گوید بعد از آن، معمولاً خودش را با یک بازی سرگرم می‌کند و به‌مرور آرام می‌گیرد.

این الگو، تقریباً هر روز صبح، بدون تغییر تکرار می‌شود؛ انگار هر روز، اولین‌بار است.

در سه‌چهارسالگی، درک مفهوم زمان (چقدر طول می‌کشد «چند ساعت دیگر») هنوز کامل شکل نگرفته. جمله‌ی «بعدازظهر برمی‌گردم»، برای او، فاصله‌ای نامشخص و بالقوه بی‌پایان به‌نظر می‌رسد.

چون کودک این سن هنوز به مفاهیم زمانی انتزاعی (ساعت، «بعدازظهر») دسترسی کامل ندارد، ابزارهای ملموس‌تر -مثل ارتباط‌دادن بازگشت به یک فعالیت مشخص و آشنا («وقتی از خواب ظهرت بیدار شدی، من آنجا هستم»)- پیش‌بینی‌پذیری بیشتری برایش می‌سازد تا یک عدد یا کلمه‌ی زمانی انتزاعی.

همچنین، یک آیین خداحافظی ثابت و کوتاه (نه طولانی و پر از تردید) به مغزش کمک می‌کند این لحظه را پیش‌بینی‌پذیر و در نتیجه، کمی قابل‌تحمل‌تر ببیند؛ خداحافظی‌های طولانی و مردد، برخلاف انتظار، اضطراب را افزایش می‌دهند، نه کاهش.

با رشد بیشتر و تجربه‌ی تکراری موفق «رفتید و برگشتید، درست همان‌طور که گفتید»، این اضطراب معمولاً به‌تدریج و در طول ماه‌ها کاهش می‌یابد.

یک آیین خداحافظی کوتاه و همیشه یکسان (یک بوسه، یک جمله‌ی ثابت، یک لبخند) بسازید و به آن پایبند بمانید؛ طولانی‌کردن یا بازگشت‌های مکرر برای دلداری بیشتر، اضطراب را تشدید می‌کند.

اطمینان از اینکه مراقب جایگزین، بلافاصله بعد از رفتن شما، توجه او را به یک فعالیت جذاب جلب می‌کند، کمک می‌کند سریع‌تر آرام شود.

خداحافظی صبحگاهی، برای کودک خردسال، بار سنگین‌تری از آنچه به‌نظر می‌رسد دارد؛ چون درک او از زمان، هنوز کامل نیست.

نشانه‌های ملموس و آیین ثابت، بیشتر از کلمات انتزاعی، به او آرامش می‌دهند.