در هفت‌هشت‌سالگی، نشانه‌های اولیه‌ای از تغییرات بدنی بلوغ در او دیده می‌شود؛ خیلی زودتر از آنچه والد انتظار داشت. بین نگرانی و تردید در جدی‌گرفتن موضوع، مانده است.

کودک هم خودش متوجه این تفاوت شده؛ در استخر یا هنگام تعویض لباس ورزشی، گاهی خودش را با هم‌کلاسی‌هایش مقایسه می‌کند و کمی گیج به‌نظر می‌رسد.

والد هنوز مطمئن نیست آیا این موضوع را باید فوری با پزشک در میان بگذارد یا صبر کند.

بلوغ زودرس -شروع تغییرات بدنی بلوغ پیش از سن معمول- در سال‌های اخیر شیوع بیشتری پیدا کرده و در بسیاری موارد، بدون یک علت پزشکی جدی رخ می‌دهد. اما این به‌معنای بی‌اهمیت‌بودن آن نیست؛ ارزیابی پزشکی برای اطمینان و در صورت نیاز مدیریت مناسب، قدمی ضروری است.

بلوغ زودرس می‌تواند دلایل مختلفی داشته باشد؛ از عوامل ژنتیکی و محیطی گرفته تا، در موارد نادرتر، دلایل پزشکی که نیازمند بررسی و گاهی مداخله هستند. تنها راه تشخیص اینکه کدام‌یک از این حالت‌هاست، ارزیابی توسط پزشک متخصص غدد کودکان است، نه حدس‌زدن در خانه.

علاوه بر جنبه‌ی پزشکی، بلوغ زودرس، بار روانی و اجتماعی هم دارد: کودکی که بدنش زودتر از هم‌سالانش تغییر می‌کند، ممکن است با نگاه‌های متفاوت، حتی سردرگمی در رفتار خودش (چون ذهنش هنوز هم‌گام با بدنش رشد نکرده) روبه‌رو شود.

این یعنی حمایت لازم، دو بعدی است: پیگیری پزشکی برای اطمینان از سلامت جسمی، و حمایت عاطفی برای کمک به او در کنار آمدن با این تفاوت زودهنگام با هم‌سالانش.

زمان‌بندی مراجعه به پزشک هم اهمیت دارد؛ هرچه ارزیابی زودتر انجام شود، در صورت نیاز به مداخله، فرصت بیشتری برای اثرگذاری آن وجود دارد.

مراجعه به پزشک متخصص غدد کودکان، قدم اول و ضروری است؛ نه اقدامی افراطی.

هم‌زمان، گفت‌وگوی آرام و صادقانه درباره‌ی این‌که بدن هرکس با سرعت خودش رشد می‌کند و این تفاوت، چیزی برای شرم نیست، به حفظ آرامش روانی او کمک می‌کند.

تغییرات زودرس بدنی، همیشه نشانه‌ی یک مشکل جدی نیست، اما نیازمند بررسی تخصصی، نه سکوت و نه نگرانی بی‌مورد است.

همراهی پزشکی و عاطفی هم‌زمان، مسیر درست عبور از این تجربه‌ی زودهنگام است.