از وقتی معلم جدید آمده، نمراتش افت کرده؛ نه چون درس سخت‌تر شده، بلکه چون هر بار که معلم نزدیک می‌شود، تمرکزش را از دست می‌دهد.

حتی وقتی سؤالی را کامل بلد است، لحظه‌ی جواب‌دادن جلوی همان معلم، ذهنش را خالی می‌کند؛ انگار همان لحظه، تمام دانسته‌هایش موقتاً محو می‌شوند.

در خانه، وقتی همان تکلیف را بدون فشار حضور معلم انجام می‌دهد، به‌همان خوبی سابق عمل می‌کند.

وقتی رابطه با معلم با ترس یا اضطراب همراه باشد، بخش قابل‌توجهی از ظرفیت ذهنی کودک، صرف نظارت بر این تهدید احتمالی (چه زمانی ممکن است سرزنش شوم؟) می‌شود؛ ظرفیت باقیمانده برای پردازش درس، به‌طور طبیعی کاهش می‌یابد.

پژوهش‌های آموزشی به‌طور مکرر نشان داده‌اند که کیفیت رابطه‌ی عاطفی میان معلم و دانش‌آموز، یکی از قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده‌های عملکرد تحصیلی است -گاهی حتی مهم‌تر از خودِ روش تدریس.

وقتی این رابطه با ترس همراه باشد، سیستم استرس بدن کودک فعال می‌شود؛ این فعال‌سازی، منابع شناختی لازم برای حافظه‌ی کاری و تمرکز را می‌گیرد و به سمت «آماده‌باش در برابر تهدید» هدایت می‌کند.

این توضیح می‌دهد چرا افت تحصیلی مرتبط با ترس از معلم، می‌تواند سریع و قابل‌توجه باشد، برخلاف افت تدریجی ناشی از مشکلات صرفاً یادگیری.

این اثر، معمولاً وقتی رابطه بهبود یابد یا کودک به معلم دیگری منتقل شود، به همان سرعت که ظاهر شده، بهبود پیدا می‌کند؛ همین بهبود سریع، خودش تأییدی بر ریشه‌ی رابطه‌ای این افت است، نه یادگیری.

اگر ترس واقعی و قابل‌توجه است، گفت‌وگوی محترمانه و مستقیم با معلم یا مدیر مدرسه، بدون رویکرد تهاجمی، می‌تواند به شفاف‌سازی و بهبود این رابطه کمک کند.

در خانه، تقویت این‌که او می‌تواند اشتباه کند و این طبیعی است، بخشی از اضطراب مرتبط با ترس از سرزنش را کاهش می‌دهد.

ترس از معلم، می‌تواند به‌طور مستقیم و قابل‌توجه روی عملکرد تحصیلی اثر بگذارد.

توجه به کیفیت این رابطه، پیش از افزودن فشار یا کلاس تقویتی بیشتر، قدم اول منطقی است.