دوستانش او را به یک بازی تازه دعوت می‌کنند؛ اما قبل از شروع، عقب می‌کشد: «بلد نیستم، نمی‌خواهم بازی کنم.» حتی یک تلاش هم نمی‌کند.

این الگو، محدود به یک بازی خاص نیست؛ در هر فعالیت تازه‌ای که ممکن است در آن موفق نشود، همین عقب‌کشیدن سریع تکرار می‌شود.

با این‌حال، در فعالیت‌هایی که از قبل در آن‌ها مسلط است، با اعتمادبه‌نفس کامل و بدون هیچ تردیدی شرکت می‌کند.

برای برخی کودکان این سن، تجربه‌ی قبلی شکست یا انتقاد، می‌تواند به ترسی کلی از هر تلاش تازه تبدیل شود؛ این ترس، دیگر به یک موقعیت خاص محدود نیست، بلکه به یک الگوی اجتنابی کلی‌تر بدل شده.

وقتی کودک، بعد از چند تجربه‌ی ناموفق (به‌خصوص اگر با واکنش انتقادی یا مقایسه همراه بوده)، نتیجه‌گیری کلی «من در تلاش‌های جدید بد هستم» را بسازد، راهبرد محافظتی طبیعی مغزش، اجتناب کامل از موقعیت‌های مشابه است؛ چون اجتناب، تضمین می‌کند دیگر آن شکست دردناک تکرار نشود.

این راهبرد، هرچند در کوتاه‌مدت از احساس بد محافظت می‌کند، در بلندمدت او را از فرصت‌های واقعی یادگیری و رشد محروم می‌کند و می‌تواند به یک الگوی پایدارتر اجتناب از هر چالش تازه تبدیل شود.

شکستن این چرخه، نیازمند بازسازی تدریجی تجربه‌ی مثبت با «تلاش‌کردن» -فارغ از نتیجه- است، نه فقط تشویق به «فقط امتحان کن».

این الگو، اگر در سنین پایین شناسایی و اصلاح نشود، می‌تواند در سال‌های بعد هم تکرار شود و به حوزه‌های مهم‌تری مثل تلاش‌های تحصیلی یا اجتماعی هم تعمیم پیدا کند.

تکرار مکرر این پیام که «تلاش‌کردن، فارغ از باختن یا بردن، خودش ارزشمند است»، به‌مرور معیار درونی او را از «فقط بردن مهم است» به «تلاش‌کردن مهم است» تغییر می‌دهد.

اجتناب از مقایسه با تلاش موفق‌تر دیگران در همین مسیر، فشار غیرضروری اضافه نمی‌کند.

ترس از تلاش تازه، در بسیاری موارد، سایه‌ای بزرگ‌تر از خودِ شکست واقعی انداخته است.

بازسازی تدریجی ارزش «تلاش‌کردن»، فارغ از نتیجه، این سایه را کوچک‌تر می‌کند.