مدرسه، کلاس تقویتی ریاضی، معلم خصوصی زبان، و بعد تکالیف مدرسه؛ برنامه‌ی هفتگی‌اش پر از فعالیت‌های آموزشی است، بدون هیچ زمان خالی واقعی.

هر کدام از این‌ها به‌تنهایی مفید به‌نظر می‌رسند؛ اما او خسته‌تر از همیشه به‌نظر می‌رسد و اشتیاقی که قبلاً برای هرکدام از این کلاس‌ها داشت، حالا کم‌رنگ شده.

آخر هفته‌ها، به‌جای استراحت واقعی، فقط فرصتی برای جبران خواب عقب‌افتاده‌ی هفته است.

هر کلاس اضافه، وقتی جداگانه بررسی شود، منطقی و مفید به‌نظر می‌رسد؛ اما وقتی همه با هم و بدون فاصله‌ی کافی برای استراحت و بازی آزاد چیده شوند، مجموع فشار می‌تواند از ظرفیت واقعی او فراتر برود.

این نوع فشار مضاعف، چون از دلِ نیت‌های خوب (کمک به موفقیت او) ساخته می‌شود، سخت‌تر از فشارهای آشکار قابل‌شناسایی است.

مغز کودک، برای یادگیری مؤثر، نیازمند دوره‌های استراحت و پردازش غیرفعال (بازی آزاد، خواب، بی‌کاری خلاقانه) است؛ این دوره‌ها، بخش جدایی‌ناپذیر از فرآیند یادگیری هستند، نه زمان تلف‌شده.

وقتی برنامه‌ی هفتگی به‌طور کامل با فعالیت‌های آموزشی متوالی پر شود، این فرصت‌های حیاتی پردازش از بین می‌روند؛ نتیجه، اغلب نه یادگیری بهتر، بلکه خستگی مزمن و کاهش بازده کلی است -پدیده‌ای که گاهی «فرسودگی تحصیلی زودرس» نامیده می‌شود.

ارزیابی مجموع بار هفتگی -نه فقط ارزش هر فعالیت به‌تنهایی- تنها راه واقعی برای دیدن این فشار انباشته است.

نشانه‌های هشدار این فرسودگی، معمولاً قبل از افت محسوس نمره ظاهر می‌شوند: بی‌حوصلگی نسبت به همان درس‌هایی که قبلاً دوست داشت، خواب کمتر و بی‌قرارتر، و تحریک‌پذیری بیشتر در طول روز.

به‌جای پرسیدن «کدام کلاس اضافه مفید است؟»، بپرسید «آیا او واقعاً به همه‌ی این‌ها هم‌زمان نیاز دارد؟» و در صورت لزوم، یک یا دو مورد را حذف یا فاصله‌دار کنید.

حفظ عمدی چند ساعت خالی واقعی در هفته -بدون برنامه‌ی آموزشی- را به‌اندازه‌ی خودِ کلاس‌ها در برنامه بگنجانید.

فشار مضاعف حاصل از انباشت کلاس‌های مفید، می‌تواند نتیجه‌ای معکوس نسبت به هدف اولیه‌اش داشته باشد.

نگاه‌کردن به مجموع بار هفتگی، نه فقط ارزش تک‌تک فعالیت‌ها، تصویر واقعی‌تری از نیاز واقعی او می‌دهد.