از کوچکی، در جمع فامیل به او می‌گفتند «تنبله خانواده»، در مقابل خواهرش که «باهوش خانواده» بود. این القاب، از سر شوخی گفته می‌شدند؛ اما او هنوز هم، سال‌ها بعد، این‌طور به خودش فکر می‌کند.

حتی وقتی در چیزی موفق می‌شود، اولین واکنش فامیل شگفتی است: «عجب، فکر نمی‌کردیم بتوانی!» جمله‌ای که به‌جای تبریک خالص، همان برچسب قدیمی را دوباره یادآوری می‌کند.

این تکرار، سال‌هاست ادامه دارد؛ حتی وقتی خودش تلاش می‌کند این برچسب را رد کند، انگار جمع فامیل آن را فراموش نکرده.

وقتی یک ویژگی -حتی به‌ظاهر بی‌ضرر و شوخی‌وار- بارها و در طول سال‌ها تکرار شود، کودک به‌تدریج آن را به‌عنوان بخشی ثابت و واقعی از هویتش می‌پذیرد؛ این پذیرش، مستقل از این‌که برچسب اصلاً دقیق بوده یا نه، اتفاق می‌افتد.

برچسب‌های خانوادگی تکراری، از طریق یک فرآیند به‌نام «پیش‌گویی خودمحقق‌کننده» عمل می‌کنند: کودکی که بارها «تنبل» خطاب شده، به‌تدریج انتظار کمتری از خودش دارد، تلاش کمتری می‌کند (چون «نتیجه‌اش که معلوم است»)، و این تلاش کمتر، خودش شواهد بیشتری برای تأیید همان برچسب اولیه می‌سازد -یک چرخه‌ی خودتقویت‌شونده.

این برچسب‌ها، حتی وقتی با لحن شوخی یا محبت‌آمیز گفته شوند («تنبل خودمون»)، همان اثر تثبیت‌کننده را دارند؛ لحن، اثر محتوا را خنثی نمی‌کند.

شکستن این چرخه، نیازمند توقف آگاهانه‌ی تکرار برچسب و جایگزینی آن با توصیف‌های مشخص و مبتنی‌بر رفتار (نه ویژگی‌های کلی و ثابت) است.

این اثر، وقتی سال‌های متمادی تکرار شود، حتی می‌تواند در بزرگسالی هم ادامه پیدا کند؛ فردی که سال‌ها «تنبل خانواده» بوده، ممکن است در محیط کاری و روابط بزرگسالی هم همان انتظار پایین از خودش را حفظ کند، بدون اینکه بداند این باور از کجا آمده.

به‌جای «او تنبل است»، توصیف مشخص رفتاری («امروز تکلیفش را دیرتر شروع کرد») فضای بیشتری برای تغییر باقی می‌گذارد، چون رفتار قابل‌تغییر است، اما یک برچسب ثابت، ذاتی به‌نظر می‌رسد.

کمک به سایر اعضای خانواده (پدربزرگ، مادربزرگ، عمو و خاله) برای آگاهی از این اثر، می‌تواند از تکرار ناخواسته‌ی این برچسب‌ها در جمع‌های خانوادگی جلوگیری کند.

برچسب‌های خانوادگی، حتی وقتی بی‌ضرر یا شوخی به‌نظر برسند، می‌توانند تا سال‌ها بخشی از تصویر کودک از خودش باقی بمانند.

جایگزینی این برچسب‌ها با توصیف‌های مشخص و قابل‌تغییر، فضای رشد بیشتری برایش می‌سازد.