دو کودک سه‌ساله کنار هم نشسته‌اند؛ یکی با مکعب‌ها، دیگری با عروسک بازی می‌کند. تقریباً هیچ تعامل مستقیمی با هم ندارند.

والد نگران می‌شود: «چرا با هم بازی نمی‌کنند؟» اما اگر یکی از آن‌ها جای دیگری برود، هر دو به سرعت متوجه غیبت آن یکی می‌شوند و دنبالش می‌گردند.

این تناقض ظاهری -بی‌تفاوتی در بازی، اما حساسیت به حضور یکدیگر- خودش نشان می‌دهد که چیزی بیشتر از بی‌ارتباطی کامل در جریان است.

در این سن، «بازی موازی» -بازی‌کردن کنار هم بدون تعامل مستقیم- یک مرحله‌ی طبیعی و مهم در مسیر رشد اجتماعی است، نه نشانه‌ی کمبود مهارت دوستی.

کودک، از طریق همین حضور کنار هم، بدون فشار برای تعامل مستقیم، به‌تدریج به سمت بازی‌های مشترک‌تر حرکت می‌کند.

پژوهش‌های رشد اجتماعی، توالی مشخصی برای رشد بازی کودکان شناسایی کرده‌اند: از بازی انفرادی، به بازی موازی (کنار هم، بدون تعامل)، به بازی همراه (تعامل کم، بدون هدف مشترک)، و در نهایت به بازی مشارکتی (هدف و قوانین مشترک).

بازی موازی، که معمولاً در سه‌چهارسالگی غالب است، نقش مهمی در این مسیر دارد: به کودک اجازه می‌دهد بدون فشار تعامل مستقیم، مهارت‌های اولیه‌ی حضور در جمع (تحمل نزدیکی دیگران، مشاهده‌ی رفتار آن‌ها) را تمرین کند.

فشار زودهنگام برای «بازی مشترک واقعی» پیش از آمادگی کامل این مرحله، می‌تواند به‌جای تسریع رشد اجتماعی، فقط تجربه‌ای ناخوشایند از تعامل اجباری بسازد.

سرعت گذار از بازی موازی به بازی مشارکتی، در کودکان مختلف متفاوت است؛ برخی زودتر و برخی دیرتر وارد بازی‌های واقعاً مشترک می‌شوند، بدون این‌که این تفاوت لزوماً نشانه‌ی چیزی نگران‌کننده باشد.

به‌جای فشار مستقیم برای بازی مشترک، فراهم‌کردن فرصت‌های منظم برای حضور کنار هم -بدون انتظار خاص- به گذار طبیعی به‌سمت بازی‌های مشارکتی‌تر کمک می‌کند.

تحسین لحظات کوچک تعامل خودجوش، هرچقدر هم کوتاه، این مسیر را تقویت می‌کند.

بازی موازی، نه یک نقص، بلکه پله‌ای طبیعی به‌سمت دوستی‌های واقعی‌تر آینده است.

صبر برای این گذار تدریجی، مؤثرتر از فشار برای تعامل زودهنگام است.