مدرسه از او خواسته زودتر درباره‌ی مسیر آینده‌ی تحصیلی‌اش فکر کند. شب، نگران روی تخت نشسته: «از کجا بدانم چی می‌خواهم بشوم؟»

این سؤال، برای کسی که هنوز حتی علایق ثابتش کامل شکل نگرفته، سنگین به‌نظر می‌رسد؛ او هنوز درباره‌ی رنگ موردعلاقه‌اش هم گاهی نظرش عوض می‌شود.

فردا باید فرمی را پر کند که از او می‌خواهد بین چند مسیر، یکی را علامت بزند؛ فرمی که به‌نظر می‌رسد برای کسی بزرگ‌تر طراحی شده.

هویت و علایق پایدار، معمولاً در طول نوجوانی و اوایل جوانی شکل می‌گیرند؛ در ده تا دوازده‌سالگی، بسیاری از علایق هنوز موقتی و در حال تغییرند.

خواستن یک تصمیم نسبتاً پایدار درباره‌ی مسیر آینده در این سن، می‌تواند فشاری ایجاد کند که با سطح واقعی آمادگی شناختی و هویتی او هم‌خوانی ندارد.

نظریه‌های رشد هویت، این سال‌ها را دوره‌ی «کاوش» می‌نامند؛ زمانی که نوجوان باید فرصت آزمایش علایق مختلف، بدون فشار برای نتیجه‌گیری نهایی، داشته باشد. فشار زودهنگام برای انتخاب یک مسیر ثابت، می‌تواند این فرآیند کاوش طبیعی را مختل کند.

دو پیامد رایج این فشار: انتخاب شتاب‌زده و بر اساس معیارهای بیرونی (خواسته‌ی خانواده، جایگاه اجتماعی رشته) به‌جای علاقه‌ی واقعی؛ یا اضطراب فلج‌کننده از تصمیم‌گیری، وقتی احساس می‌کند این انتخاب برگشت‌ناپذیر است.

واقعیت این است که در بسیاری از نظام‌های آموزشی، این تصمیمات، هرچند مهم، معمولاً قابل‌تعدیل و اصلاح در مسیر هستند؛ چیزی که کمتر به نوجوان گفته می‌شود.

این عدم‌آگاهی از قابل‌تغییربودن مسیر، خودش بخش بزرگی از اضطراب را می‌سازد؛ کودکی که فکر می‌کند یک انتخاب امروز، برای همیشه سرنوشتش را تعیین می‌کند، طبیعتاً فشار بسیار بیشتری نسبت به کودکی که می‌داند این یک نقطه‌ی شروع قابل‌بازنگری است، تجربه می‌کند.

یادآوری صریح که این تصمیم، قابل‌تغییر و بازنگری در آینده است، می‌تواند بخش زیادی از اضطراب او را کم کند.

تمرکز گفت‌وگو روی «این ماه چه چیزی هیجان‌انگیز بود؟» به‌جای «آینده‌ات را انتخاب کن»، فشار را از تصمیم نهایی برمی‌دارد و روی کاوش می‌گذارد.

تصمیم زودهنگام درباره‌ی مسیر آینده، فشاری سنگین‌تر از آنچه به‌نظر می‌رسد بر دوش این سن می‌گذارد.

یادآوری قابل‌تغییربودن این مسیر، فضای کافی برای کاوش واقعی به او می‌دهد.