کودک تلاش می‌کند یک قطعه‌ی پازل را در جای اشتباه بگذارد؛ جا نمی‌شود. دوباره امتحان می‌کند، باز جا نمی‌شود. برای لحظه‌ای کلافه می‌شود، اما دوباره قطعه را می‌چرخاند و امتحان می‌کند.

والد که از دور نگاه می‌کند، وسوسه می‌شود کمک کند؛ دستش نزدیک قطعه می‌رود، اما خودش را نگه می‌دارد. کودک، بدون کمک، بالاخره راه درست را پیدا می‌کند.

لبخند رضایتی که بعد از این کشف روی صورتش می‌نشیند، چیزی است که هیچ کمک بیرونی نمی‌تواند برایش بسازد.

برای کودک سه‌چهارساله، هر تلاش ناموفق در بازی -قطعه‌ای که جا نمی‌شود، برجی که نمی‌ایستد- یک فرصت واقعی برای تمرین یکی از مهم‌ترین مهارت‌های شناختی است: امتحان‌کردن یک راه‌حل، دیدن نتیجه، و تنظیم دوباره‌ی تلاش.

وقتی بزرگسال زودتر از موعد وارد شود و مشکل را حل کند، این فرصت تمرین، هرچند با نیت خوب، از او گرفته می‌شود.

این فرآیند آزمون‌وخطا، وقتی از سنین خردسالی به‌درستی تمرین شود، پایه‌ای می‌سازد که بعدها، حتی در مواجهه با مسائل پیچیده‌تر تحصیلی یا اجتماعی، کودک راحت‌تر می‌تواند حالت «امتحان کن، ببین چه می‌شود، اصلاح کن» را در پیش بگیرد، به‌جای جاخوردن و رهاکردن.

فرآیند حل مسئله در کودک خردسال، نه از طریق توضیح مستقیم، بلکه از طریق تجربه‌ی مستقیم آزمون‌وخطا شکل می‌گیرد. هر بار که کودک یک راه‌حل را امتحان می‌کند، نتیجه را می‌بیند، و راه‌حل را اصلاح می‌کند، یک چرخه‌ی کامل یادگیری را طی کرده است.

این چرخه، حتی در بازی‌های ساده مثل پازل یا مکعب، مسیرهای عصبی مرتبط با انعطاف شناختی و تحمل ناکامی را تقویت می‌کند؛ مهارت‌هایی که فراتر از خودِ بازی، در تمام حوزه‌های زندگی او کاربرد خواهند داشت.

مداخله‌ی زودهنگام بزرگسال، اگرچه از سر محبت است، می‌تواند این چرخه را قطع کند و پیام ضمنی «اشتباه‌کردن چیزی است که باید سریع رفع شود» را منتقل کند، به‌جای «اشتباه‌کردن بخشی طبیعی از یادگرفتن است».

به‌جای گرفتن قطعه و جاگذاری آن، می‌توان با کلمات راهنمایی کرد: «شاید اگر برش گردانی، جا بشود؟» این نوع کمک، مسیر فکری را نشان می‌دهد بدون این‌که خودِ حل‌کردن را از او بگیرد.

تحسین تلاش («دیدم چقدر امتحان کردی») به‌جای فقط تحسین نتیجه نهایی، ارزش خودِ فرآیند را در نگاه او تثبیت می‌کند.

برای بازی‌های پیچیده‌تر، تقسیم‌کردن مسئله به بخش‌های کوچک‌تر با راهنمایی کلامی، به او این امکان را می‌دهد که هنوز خودش «کشف‌کننده»ی راه‌حل باقی بماند.

بازی‌های ساده‌ی روزمره، آزمایشگاه‌های واقعی حل مسئله برای کودک خردسال هستند.

اجازه‌دادن به او برای تجربه‌ی کامل اشتباه و اصلاح، بیشتر از هر کمک زودهنگام، این مهارت حیاتی را در او می‌سازد.