از میان همه‌ی بچه‌های کلاس، هر روز فقط یک اسم می‌آورد: «امروز با آرمان این‌کارو کردیم.» انگار بقیه‌ی کلاس دیگر برایش کم‌اهمیت شده‌اند.

حتی وقتی درباره‌ی موضوع دیگری صحبت می‌کند، به‌نوعی سر از همان دوستی درمی‌آورد؛ انگار این رابطه تازه، مرکز دنیای اجتماعی‌اش شده.

یک روز که آرمان غایب است، کل روزش کمی بی‌رنگ‌تر به‌نظر می‌رسد؛ حتی بازی‌های موردعلاقه‌اش هم بدون او، همان جذابیت همیشگی را ندارند.

در پنج‌شش‌سالگی، توانایی ساختن یک رابطه‌ی اختصاصی و عمیق‌تر با یک نفر خاص (به‌جای رابطه‌ی عمومی با کل گروه)، مهارتی تازه و مهم در رشد اجتماعی است؛ این اولین‌بارهاست که او یاد می‌گیرد یک «بهترین دوست» یعنی چه.

پژوهش‌های رشد اجتماعی نشان می‌دهند که شکل‌گیری اولین دوستی‌های اختصاصی و متقابل، پایه‌ی مهمی برای یادگیری مهارت‌های عمیق‌تر رابطه -مثل وفاداری، اعتماد، و حل تعارض در یک پیوند نزدیک- می‌سازد؛ مهارت‌هایی که در روابط گروهی عمومی‌تر، فرصت کمتری برای تمرین دارند.

این دوستی‌های اولیه، اغلب بی‌ثبات و کوتاه‌مدت هستند (ممکن است بعد از چند هفته یا ماه تغییر کنند)؛ این بی‌ثباتی، بخشی طبیعی از فرآیند یادگیری است، نه نشانه‌ی سطحی‌بودن این روابط.

اهمیت این تجربه، نه در ماندگاری آن، بلکه در فرصتی است که برای تمرین مهارت‌های ارتباطی عمیق‌تر فراهم می‌کند.

این الگو، در سال‌های بعد هم تکرار می‌شود؛ کودکی که این مهارت اولیه‌ی ساختن پیوند نزدیک را در همین سن تمرین کرده، معمولاً در دوستی‌های عمیق‌تر نوجوانی هم راحت‌تر عمل می‌کند.

این تمرکز اختصاصی، معمولاً نگران‌کننده نیست؛ فراهم‌کردن فرصت برای بازی مشترک با این دوست خاص (دعوت به خانه، بازی مشترک) از این تجربه‌ی مهم رشدی حمایت می‌کند.

اگر این دوستی به پایان رسید، همراهی با احساس غم او، بدون کم‌اهمیت‌جلوه‌دادن آن، درسی برای دوستی‌های آینده می‌سازد.

انتخاب یک دوست خاص از میان جمع، اولین تمرین کودک برای ساختن یک رابطه‌ی عمیق‌تر است.

حمایت از این تجربه، فارغ از ماندگاری آن، مهارت‌های رابطه‌ای مهمی برای آینده‌اش می‌سازد.