دوشنبه فوتبال، سه‌شنبه کلاس زبان، چهارشنبه شنا؛ هفته‌اش پر از فعالیت‌های فوق‌برنامه است. اما چند هفته‌ای است که هر روز خسته‌تر از قبل به‌نظر می‌رسد.

آخر هفته که تنها زمان استراحت واقعی به‌نظر می‌رسید، حالا بیشتر صرف جبران خواب عقب‌افتاده‌ی هفته می‌شود، نه بازی و تفریح واقعی.

معلمش هم متوجه شده که تمرکزش در ساعات آخر روز مدرسه، کمتر از قبل شده.

هر فعالیت فوق‌برنامه، به‌تنهایی برای رشد جسمی، اجتماعی یا مهارتی او مفید است. اما وقتی این فعالیت‌ها به‌طور متوالی و بدون فاصله‌ی کافی برای استراحت چیده شوند، ساعت خواب او هم اغلب به تعویق می‌افتد و کیفیت کلی استراحتش کاهش می‌یابد.

برنامه‌ی فشرده‌ی فوق‌برنامه، معمولاً دو مسیر برای فرسایش انرژی کودک می‌سازد: کاهش مستقیم ساعات خواب (به‌خاطر تأخیر در برنامه‌ی شبانه)، و افزایش بار شناختی و فیزیکی کلی روز که نیاز به زمان بازیابی بیشتری دارد که در برنامه‌ی فشرده وجود ندارد.

این ترکیب، می‌تواند به یک وضعیت خستگی مزمن منجر شود که برخلاف خستگی یک‌روزه، با یک شب خواب خوب کاملاً جبران نمی‌شود؛ اثرش به‌تدریج در طول هفته‌ها انباشته می‌شود.

ارزیابی مجموع بار هفتگی -نه فقط ارزش تک‌تک فعالیت‌ها- کلید شناسایی این وضعیت است.

این خستگی مزمن، اگر ادامه پیدا کند، می‌تواند به‌تدریج حتی روی همان فعالیت‌هایی که کودک اصالتاً دوست داشته هم اثر بگذارد؛ فعالیتی که زمانی منبع لذت بود، در شرایط خستگی مزمن، به یک بار اضافه تبدیل می‌شود.

اگر برنامه فشرده است، با خودش گفت‌وگو کنید کدام فعالیت‌ها را واقعاً بیشتر دوست دارد و کدام‌ها را می‌شود کم یا حذف کرد.

حفظ حداقل یک یا دو روز کاملاً بدون فعالیت برنامه‌ریزی‌شده در هفته، فرصت واقعی برای بازیابی انرژی می‌سازد.

خستگی مزمن کودک، اغلب نه از یک فعالیت خاص، بلکه از مجموع بار هفتگی می‌آید.

بازبینی این مجموع، بهتر از تمرکز روی یک فعالیت به‌تنهایی، راه‌حل واقعی را نشان می‌دهد.