ساعتی مشغول یک بازی ویدیویی است؛ با تمرکز کامل، مرحله‌ای را چندین‌بار امتحان می‌کند تا بالاخره رد شود. والد از دور نگاه می‌کند: «این وقت‌تلف‌کردن محض است.»

وقتی از او می‌پرسند چرا این‌قدر مشغول این بازی است، شروع می‌کند به توضیح یک استراتژی پیچیده که برای رد‌شدن از یک مرحله ساخته؛ توضیحاتی که نشان می‌دهد چه فکر منظمی پشت آن است.

وقتی بالاخره موفق می‌شود، خوشحالی‌اش شبیه همان حسی است که موقع حل یک مسئله‌ی سخت ریاضی تجربه می‌کند.

بسیاری از بازی‌های ویدیویی ساختاریافته -به‌خصوص آن‌هایی که نیازمند حل پازل، برنامه‌ریزی راهبردی، یا هماهنگی با دیگران هستند- می‌توانند مهارت‌های شناختی واقعی را تمرین دهند؛ این با نگاه یکسان‌انگاری همه‌ی بازی‌ها به‌عنوان «وقت‌تلف‌کردن» فرق دارد.

پژوهش‌های شناختی نشان می‌دهند که بازی‌های ویدیویی با طراحی خوب، می‌توانند مهارت‌هایی مثل حل مسئله‌ی چندمرحله‌ای، تحمل ناکامی (امتحان‌کردن مکرر بعد از شکست)، برنامه‌ریزی راهبردی، و در بازی‌های چندنفره، حتی همکاری و ارتباط تیمی را تمرین دهند.

این به‌معنای بی‌قید‌وشرط‌بودن ارزش هر بازی نیست؛ کیفیت و نوع بازی اهمیت زیادی دارد -بازی‌های ساختاریافته با هدف و چالش مشخص، تفاوت زیادی با محتوای بدون‌هدف و صرفاً تکرارشونده دارند.

نکته‌ی مهم برای والدین، نگاه‌کردن به نوع و کیفیت بازی، به‌جای رد‌کردن کلی مقوله‌ی «بازی ویدیویی» است.

همچنین، تعادل زمانی هم‌چنان مهم است؛ حتی بهترین بازی، وقتی جایگزین کامل فعالیت‌های حضوری و بدنی شود، دیگر آن ارزش مکمل خودش را از دست می‌دهد.

به‌جای برخورد یکسان با «بازی ویدیویی» به‌عنوان یک مقوله، بازی‌های خاصی که او انجام می‌دهد را از نظر کیفیت (آیا واقعاً چالش‌برانگیز و سازنده است؟) ارزیابی کنید.

مدیریت زمان (نه حذف کامل)، متناسب با کیفیت بازی و توازن با سایر فعالیت‌ها، رویکرد متعادل‌تری است.

بازی ویدیویی ساختاریافته، همیشه وقت‌تلف‌کردن نیست؛ می‌تواند مهارت‌های شناختی واقعی را تمرین دهد.

نگاه دقیق‌تر به نوع و کیفیت بازی، تصویر متعادل‌تری از ارزش واقعی آن می‌سازد.