جلوی در مهدکودک ایستاده، دست مادرش را محکم گرفته. چند روز است این صحنه تکرار می‌شود؛ ورود، برایش هنوز ترسناک است.

وقتی بالاخره وارد می‌شود، معلم گزارش می‌دهد بعد از چند دقیقه‌ی اول سخت، به‌تدریج آرام می‌گیرد و حتی گاهی با بچه‌های دیگر بازی می‌کند.

اما فردا صبح، همان مقاومت اولیه، دوباره از صفر شروع می‌شود؛ انگار حافظه‌ی روز قبل کمکی به امروز نمی‌کند.

برای بسیاری از کودکان سه‌چهارساله، مهدکودک، اولین‌بار در زندگی‌شان است که ساعت‌های طولانی، بدون حضور مستقیم والد، در یک محیط تازه با افراد نه‌چندان آشنا می‌گذرانند. این گذار، نیازمند آماده‌سازی تدریجی است، نه فقط یک روز اول یک‌باره.

پژوهش‌های مربوط به گذار به مهدکودک نشان می‌دهند که آماده‌سازی تدریجی -بازدیدهای کوتاه از قبل، آشناسازی با مکان و افراد پیش از شروع رسمی، و افزایش تدریجی مدت زمان حضور در روزهای اول- به‌طور قابل‌توجهی اضطراب اولیه را کاهش می‌دهد نسبت به شروع ناگهانی و کامل.

یک آیین خداحافظی ثابت و کوتاه، همراه با اطمینان از بازگشت (با نشانه‌های ملموس، نه فقط کلمات انتزاعی)، به کودک کمک می‌کند این گذار را پیش‌بینی‌پذیرتر ببیند.

دوره‌ی سازگاری، برای هر کودک متفاوت است؛ برخی در چند روز، برخی در چند هفته آرام می‌گیرند. این تفاوت سرعت، طبیعی است و نباید نگران‌کننده تلقی شود، مگر اینکه اضطراب پس از چند هفته هم بدون هیچ بهبودی ادامه یابد.

این که کودک در طول روز، بعد از یک شروع دشوار، آرام می‌گیرد، خودش نشانه‌ی خوبی است؛ نشان می‌دهد ترس اصلی، مربوط به لحظه‌ی جدایی است، نه محیط مهدکودک به‌طور کلی.

یک آیین خداحافظی کوتاه و همیشه یکسان، به‌جای خداحافظی طولانی و پر از تردید، پیام اطمینان می‌فرستد.

صبر برای سازگاری تدریجی، بدون قضاوت از سرعت این فرآیند در مقایسه با بچه‌های دیگر، فضای لازم برای این گذار را فراهم می‌کند.

ورود به مهدکودک، اولین تجربه‌ی جدایی طولانی برای بسیاری از کودکان خردسال است.

آماده‌سازی تدریجی و صبر، این گذار بزرگ را برای او قابل‌مدیریت‌تر می‌کند.